Сураи Аз-Зухруф — Оят 39

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «ظَّلَمْتُمْ»: ситам кардед, яъне бо ширк ва гуноҳҳо ба худ зулм кардед.

— «مُشْتَرِكُونَ»: шарикҳо, яъне дар азоб якҷоя ва ҳамбаҳра шудагон.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ба кофирон гуфта мешавад, ки имрӯз ҳеҷ чиз ба шумо суд намерасонад, ки дар дунё ба худ зулм кардед ва ба Худо ширк овардед. Ин ки шумо дар азоб бо ҳамроҳонатон — шайтонҳо ва дигар кофирон — шарик ҳастед, ҳеҷ гуна фоидае ба шумо намедиҳад ва аз азоб чизе сабук намекунад. Ҳар яке аз шумо ва ҳамроҳонатон ҳиссаи бештари азобро мекашад, зеро дар дунё низ дар куфру ширк шарик будед. Пас ҳамшарикӣ дар азоб на барои касе таскин аст ва на барои касе каффора.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят огоҳӣ медиҳад, ки ширк ва гуноҳ ба худ зулм кардан аст ва оқибати он пушаймонӣ дар рӯзест, ки пушаймонӣ суд намекунад.

— Нишон медиҳад, ки дӯстӣ ва ҳамроҳии бадон дар дунё на танҳо дар азоби охират шарик месозад, балки ҳеҷ кас аз дигаре ҳамл намекунад.

— Даъват мекунад, ки инсон пеш аз фавт тавба кунад ва ба Худои ягона имон оварад, то аз азоби дӯзах наҷот ёбад.

— Мефаҳмонад, ки адолати Худо комил аст: ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо мебинад ва ҳеҷ кас ба ҷои дигаре азоб намекашад.

— Ин оят ба муъмин илҳом мебахшад, ки бо некӯкорон ҳамнишин шавад ва аз роҳи кофирон дурӣ ҷӯяд, то дар охират бо онҳо шарик нагардад.