Сураи Аз-Зухруф — Оят 41

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• فَإِمَّا: Пас агар, ва агар.
• نَذْهَبَنَّ بِكَ: Туро бибарем, яъне туро аз дунё бигирем ё вафот кунем.
• مُنتَقِمُونَ: Интиқомгирандагон, ҷазодиҳандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд: Агар Мо туро пеш аз он ки интиқоми душманонатро бигирем, аз дунё бибарем ва вафот кунем, пас бидон ки Мо ҳатман аз онҳо интиқом мегирем. Ин интиқом ё дар дунё бо қатл ва шикаст додани онҳост, ё дар охират бо азоби дӯзах. Ҳеҷ гоҳ онҳо аз ҷазои амалҳои бади худ наҷот намеёбанд, хоҳ дар замони ҳаёти ту бошад ва хоҳ баъд аз вафоти ту. Пас, эй Паёмбар, ту вазифаи худро иҷро кун ва аз саркашии онҳо ғамгин нашав, зеро ки интиқом аз ҷониби Мо ҳатмист.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки агар онҳо натиҷаи муборизаи худро дар ҳаёти худ набинанд, Худованд ҳатман аз золимон интиқом мегирад.
• Адолати илоҳӣ ҳатмист ва ҳеҷ золиме аз ҷазо намегурезад, хоҳ дар дунё ва хоҳ дар охират.
• Сабру таҳаммул дар роҳи даъват муҳим аст, зеро натиҷа дар дасти Худованд аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худованд бовар кунем ва аз интиқоми Ӯ ба золимон итминон дошта бошем.
• Инчунин, ин оят ба мухолифон ҳушдор медиҳад, ки азоб ва интиқоми Худованд ҳатмист, агар тавба накунанд ва ба роҳи рост наоянд.