Сураи Аз-Зухруф — Оят 83

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَذَرْهُمْ: Пас онҳоро тарк кун, яъне аз онҳо рӯй гардон ва ба ҳоли худ гузор.
• يَخُوضُوا: Дар ботил ва суханони беҳуда фурӯ раванд ва ботилро ба ҳам омезанд.
• يَلْعَبُوا: Бозӣ кунанд, яъне ба корҳои беҳудаи дунё машғул шаванд.
• يُلَاقُوا: Рӯ ба рӯ шаванд, вохӯранд.
• يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ: Рӯзе, ки ба онҳо ваъда дода шудааст, яъне рӯзи қиёмат, ки дар он азобро мебинанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ин кофирон ва дурӯғгӯёни ба Худо нисбатдиҳандаро ба ҳоли худ гузор, то дар ботил ва гумроҳии худ фурӯ раванд ва ба корҳои беҳудаи дунё машғул шаванд. Онҳоро аз ин корҳо боз надошта бош ва барояшон афсӯс нахӯр, зеро онҳо то рӯзи қиёмат, ки Худованд ба онҳо ваъдаи азоб додааст, ҳамин тавр давом медиҳанд. Он рӯз рӯзест, ки ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад ва ҳар кас сазои аъмоли худро мебинад. Ин оят тасаллиест барои Паёмбар (с) ва ҳамаи даъваткунандагон ба роҳи Худо, ки аз саркашии кофирон дилгир нашаванд ва вазифаи худро идома диҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар коре вақти худро дорад ва Худованд ба бандагони худ мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Сабре ва устуворӣ дар роҳи даъват ба Худо, ҳатто агар мардум рӯй гардонанд ва ботилро пеша кунанд.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳеҷ кас аз адолати Худованд гурехта наметавонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки вақти худро ба корҳои беҳуда ва бозича сарф накунем, балки ба корҳои нек ва ибодат машғул шавем.
• Худованд одил аст ва ҳар кас сазои аъмоли худро хоҳад дид, пас бояд ҳамеша ба роҳи рост бошем ва аз ботил дурӣ ҷӯем.