Сураи Аз-Зухруф — Оят 89

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَاصْفَحْ: гузашт кун, рӯй гардон ва бадӣ накун.
• سَلَامٌ: сулҳ, осоиш, гуфтори некӯ ки аз шарри онҳо эмин месозад.
• فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ: ба зудӣ хоҳанд донист.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки аз озор ва душмании кофирон гузашт кунад ва ба онҳо ҷавоби бад надиҳад. Ин дастур дар давраи Макка буд, вақте ки мусулмонон заиф ва дар ақаллият буданд. Ба ҷои ҷанҷол ва муқобила, Паёмбар (с) бояд суханони некӯ ва сулҳомез бигӯяд, то шарри онҳо аз ӯ дур шавад. Ин гуфтори некӯ маънои тарки ҷидол ва вогузоштани кор ба Худовандро дорад. Сипас Худованд таҳдид мекунад, ки ин кофирон ва саркашон ба зудӣ натиҷаи аъмоли худро хоҳанд донист — яъне азоб ва ҷазои дарднокеро, ки дар пеш доранд. Ин оят ҳам тасаллие барои Паёмбар (с) аст, ки дилаш танг нашавад, ва ҳам огоҳии шадид барои душманон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом дини нармӣ ва гузашт аст, на дини интиқом ва хушунат.
• Сабр ва гузашт кардан дар баробари озорҳо сабаби қувват гирифтани даъват ва ҷалби дилҳо мешавад.
• Гуфтори некӯ ва сулҳомез метавонад шарри душманро бартараф кунад ва роҳи ҳидоятро кушояд.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ бадӣ бе ҷазо намемонад; ваъдаи азоб барои золимон тасаллии дили муъминон аст.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар ҳаёти рӯзмарра бо мардум бо некӯӣ муносибат кунем ва аз ҷанҷол дурӣ ҷӯем.