Сураи Аз-Зухруф — Оят 88

1. Маънои калимаҳо:

— «وَقِيلِهِ»: гуфтори ӯ (яъне Паёмбар ﷺ), шикояти ӯ ба Парвардигораш.

— «يَا رَبِّ»: эй Парвардигори ман!

— «هَٰؤُلَاءِ»: инҳо (яъне қавми ӯ).

— «لَا يُؤْمِنُونَ»: имон намеоваранд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Ӯ аз шикояти Паёмбараш ﷺ огоҳ аст, он гоҳ ки ӯ ба Парвардигори худ шикоят карда, гуфт: «Эй Парвардигори ман! Инҳо қавме ҳастанд, ки ба он чӣ ман ба сӯи онҳо фиристода шудаам, имон намеоваранд». Ин гуфтори Паёмбар ﷺ аз рӯи раҳмат ва ғами ӯ барои қавмаш буд, на аз рӯи ноумедӣ аз раҳмати Худо. Ҳамчунин дар ин оят ишора ба он аст, ки илми Худо ба ҳама чиз, аз ҷумла ба гуфтори бандагонаш ва шикоятҳои онҳо, иҳота дорад. Пас Ӯ шикояти Паёмбарашро мешунавад ва ба он ҷавоб медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки шикоят ба Худо ва дуо кардан ба Ӯ дар ҳолати душворӣ суннати паёмбарон аст.

— Паёмбар ﷺ бо вуҷуди такзиби қавм, аз онҳо безор нашуд ва барои ҳидояти онҳо дуо мекард, ки ин дарси раҳмат ва сабр аст барои ҳамаи мусулмонон.

— Худо ба гуфтори бандагонаш огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, пас банда бояд ҳамеша ба Ӯ рӯ оварад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои шикоят аз одамон, ба Худо шикоят кунем ва аз Ӯ кӯмак бихоҳем.

— Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми даъват ба сӯи Худо сабр кунем ва аз имон наовардани мардум дилгир нашавем, зеро ҳидоят танҳо ба дасти Худост.