Surja Ed-Duhan — Ajet 12

Kuptimet e fjalëve:

• ek-shif: hiqe, largo.
• el-adhab: dënimi, ndëshkimi.
• mu'minun: besimtarë, që besojmë.

Tefsiri i ajetit:

Kur dënimi i tymit të dendur dhe i errësirës që i kaploi idhujtarët e Mekës u bë i padurueshëm, ata iu drejtuan Zotit të tyre me lutje dhe përulësi, duke thënë: "O Zoti ynë! Largoje prej nesh këtë dënim të dhembshëm që na goditi, sepse nëse na e largon, ne do të besojmë në Ty dhe në të Dërguarin Tënd, dhe do të jemi besimtarë të sinqertë."

Kjo lutje tregon gjendjen e tyre të vështirë dhe dëshpërimin e madh, sepse ata e dinin se vetëm Allahu mund ta largonte dënimin. Por kjo ishte një pendesë e rreme dhe e shtirur, sepse ata e thanë këtë vetëm kur e provuan dënimin, ndërsa më parë e kishin mohuar të vërtetën dhe i kishin bërë shok Allahut.

Përfitimet nga ajeti:

1. Mëshira e Allahut është e madhe, por Ai nuk e pranon pendimin e shtirur që vjen vetëm kur dënimi është i pranishëm, sepse pendimi i vërtetë duhet të jetë i sinqertë dhe para se të vijë dënimi.
2. Njeriu në vështirësi i drejtohet natyrshëm Zotit të tij, sepse zemra e njeriut e ndjen se vetëm Allahu mund ta shpëtojë nga çdo e keqe.
3. Ky ajet na mëson se besimi nuk duhet të jetë i kushtëzuar, por i sinqertë dhe i vazhdueshëm, jo vetëm në momente të vështira.
4. Lutja është armë e besimtarit, dhe në çdo gjendje duhet t'i drejtohemi Allahut me përulësi, duke e ditur se Ai është i Vetmi që i largon të këqijat dhe i sjell të mirat.