Suurah Ad-Dukhaan — Aayad 12

Macnada Erayada:

• اكْشِفْ: Nooli ama ka fogeeyo.
• الْعَذَابَ: Cadaabta lagu cadaabayo.
• مُؤْمِنُونَ: Rumeeyayaal (kuwa rumaystay Eebe iyo Rasuulkiisa).

Tafsirka:

Marka ay timaado cadaabtaas weyn ee ku timaadda daruuraha qiiqa (dhuuxa) oo dadka oo dhan ku wareegta, oo loo dhaho: "Kani waa cadaab daran oo xanuun badan," ayay gaaladdu markaas baryoodaan Eebahood iyagoo weyddiisanaya inuu ka fogeeyo cadaabtaas, waxayna dhahaan: "Eebow! Naga fogeeyo cadaabtan, waxaanu kuu ballanqaadaynaa inaan kuu rumayno adiga iyo Rasuulkaaga, haddaad naga fogeysid cadaabtan."

Waa baryo ay ku samirteen markay cadaabta ku dhacday, laakiin markay cadaabtu kor u kacdo, waxay ku noqon doonaan gaalnimadoodii, sida ay caddaynayaan aayadaha ku xiga.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Baryada iyo ducooyinku waa hubka ugu weyn ee loo garto Eebe marka ay dhibaatooyinka ku dhacaan dadka, xataa gaaladdu markay cadaabta arkaan waxay u jeedsadaan Eebe oo kaliya.
2. Iimaanku waa mid aan faa'iido lahayn markuu yimaaddo oo kaliya marka cadaabta la arko, laakiin iimaanka runta ah waa kan ku yimaadda waqtiga nolosha caadiga ah, isagoo ka dhashay caqli iyo qalbi nadiif ah.
3. Naxariista Eebe way weyn tahay, wuxuuna u furaa addoomadiisa albaabka toobadda ilaa ugu dambaysta, laakiin waa in dadku ka faa'iidaystaan fursaddaas kahor inta ayan cadaabta timaaddin.
4. Aayaddu waxay ku digaysaa inaysan dadku dhagrin markay cadaabtu ka fogaato, balse ay tahay inay ku sii socdaan toosnaanta iyo Iimaanka.