Sura Ad-Duchan — Werset 29

Znaczenie słów:

• بَكَتْ – płakała, opłakiwała (w sensie wyrażenia żalu i smutku).
• السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ – niebo i ziemia (stworzenia, które – zgodnie z wolą Boga – odczuwają żal z powodu odejścia wiernych).
• مُنظَرِينَ – dani zwłoka, odroczenie kary, pozostawieni w spokoju.

Tafsir (wyjaśnienie):

Gdy Faraon i jego ludzie zginęli, pogrążeni w wodach morza, niebo i ziemia nie zapłakały nad nimi – nie było żadnego żalu ani smutku z powodu ich odejścia. Byli bowiem ludźmi, którzy szerzyli zepsucie, zaprzeczali prawdzie i prześladowali wierzących, dlatego stworzenia nie odczuły po nich żadnej straty. Co więcej, nie otrzymali oni żadnej zwłoki ani chwili wytchnienia – kara spadła na nich natychmiast, bez możliwości opamiętania się, pokuty czy odwrócenia losu. W przeciwieństwie do wiernych, których śmierć jest opłakiwana przez niebo i ziemię, ich koniec przeszedł bez echa, a sprawiedliwość Boża wypełniła się w pełni.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Godność wierzącego w oczach stworzeń – śmierć człowieka wiernego nie pozostaje bez znaczenia; nawet niebo i ziemia wyrażają żal po jego odejściu, co ukazuje, jak wielką wartość ma wiara i prawość w oczach Boga.
2. Ostrzeżenie przed zatwardziałością serca – życie w grzechu i sprzeciwie wobec prawdy prowadzi do tego, że człowiek traci nawet współczucie stworzeń; jego koniec jest samotny i pozbawiony jakiegokolwiek dobra.
3. Sprawiedliwość Boża nie zna opóźnień – gdy nadchodzi kara, nie ma odroczenia ani możliwości ucieczki; dlatego należy śpieszyć się z pokutą i powrotem do Boga, zanim będzie za późno.
4. Pocieszenie dla uciśnionych – werset ten daje nadzieję, że Bóg nie pozostawia niesprawiedliwości bez odpowiedzi, a Jego wyrok jest nieuchronny i doskonały w swoim czasie.