Sure Duhân — Ayet 29

Kelime Anlamları:

• Bekat (بَكَتْ): Ağladı, gözyaşı döktü.
• Semâ (السَّمَاء): Gökyüzü.
• Ard (الأَرْض): Yeryüzü.
• Munzarîn (مُنظَرِينَ): Ertelenenler, mühlet verilenler, tehir edilenler.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîme, Firavun ve kavminin hazin sonunu anlatmaktadır. Onlar, denizde boğularak helâk edildiklerinde ne gökyüzü onlar için ağladı ne de yeryüzü. Oysa mümin bir kul vefat ettiğinde, onun namaz kıldığı, secde ettiği, Allah'ı zikrettiği yerlere gökyüzü ve yeryüzü adeta ağlar; onun yokluğuna üzülür. Fakat Firavun ve avanesi, yeryüzünde bozgunculuk çıkaran, zulmeden, Allah'ın âyetlerini yalanlayan kimselerdi. Onların ne gökyüzünde ne de yeryüzünde hayra vesile olan bir izleri vardı. Bu sebeple ne semâ onlara ağladı ne de arz.

Ayrıca onlara hiçbir mühlet de verilmedi. Yani azap geldiğinde geri çevrilmediler, tevbe etmeleri için ertelenmediler. Çünkü onların kalpleri mühürlenmiş, hidayete kapanmıştı. Azap geldiğinde artık pişmanlık fayda vermezdi. Bu, Allah'ın sünnetidir: Zulüm ve inkârda ısrar eden toplumlar için, helâk anı geldiğinde artık geri dönüş yoktur.

Buradan alacağımız büyük ders şudur: İnsan, yeryüzünde Allah'ın rızasına uygun bir hayat yaşamalı, iyilik ve takvâ üzere olmalıdır ki, vefat ettiğinde arkasından hayırla anılsın, melekler dua etsin, yeryüzü ve gökyüzü onun için ağlasın. Unutmayalım ki, dünyada bıraktığımız güzel izler, ahirette bize şefaatçi olacaktır. Rabbimiz bizleri, kendisini seven ve sevilen kullarından eylesin. Âmin.