Surja Ed-Duhan — Ajet 29

Kuptimet e fjalëve:

• "Bekat" (بَكَتْ): qarë, vajtuar.
• "Semau" (السَّمَاء): qielli.
• "Ardh" (الأَرْض): toka.
• "Muntherin" (مُنظَرِين): të shtyrë, të vonuar, të dhënë afat.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Faraoni dhe populli i tij u fundosën në det dhe u shkatërruan, as qielli dhe as toka nuk qanë për ta, as nuk u hidhëruan për humbjen e tyre. Kjo sepse ata ishin njerëz të këqij e jobesimtarë, që nuk lanë asnjë gjurmë të mirë në tokë dhe asnjë vepër të lartë që të ngjitej në qiell. Për besimtarët, kur vdesin, qielli dhe toka qajnë për ta për shkak të devotshmërisë dhe veprave të tyre të mira që ngrihen lart. Ndërsa për këta jobesimtarë, nuk pati asnjë vajtim për ta. Gjithashtu, ata nuk morën asnjë afat shtesë, nuk u dhanë mundësi të pendohen apo të vonohen, por dënimi i tyre erdhi menjëherë dhe pa asnjë mëshirë, sepse kishin arritur kulmin e ligësisë dhe mohimit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na mëson se vlera e njeriut tek Allahu dhe në univers varet nga besimi dhe veprat e tij të mira. Besimtari i sinqertë lë pas një trashëgimi të ndritur që e qan edhe qielli edhe toka, ndërsa jobesimtari largohet nga kjo botë pa lënë asgjë që e kujton me mirësi.
2. Na bën të kuptojmë se dënimi i Allahut vjen me drejtësi të plotë dhe në kohën e duhur, pa vonesë për ata që e meritojnë. Kjo na nxit të nxitojmë drejt pendimit dhe t'i kthehemi Allahut para se të na vijë fundi.
3. Ajeti na nxit të përpiqemi të lëmë gjurmë të mira në këtë jetë, që të jemi ndër ata për të cilët krijohet e qan, dhe na largon nga rruga e tiranëve dhe arrogantëve si Faraoni, që përfunduan në shkatërrim të plotë.