සූරා අද්-දුඛාන් — ආයාත් 29

වචන අර්ථ:

* بَكَتْ – හැඬුවාය, කඳුළු හෙළුවාය

* السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ – අහස සහ පොළොව

* مُنْظَرِينَ – ප්රමාද කරනු ලබන්නන්, නිවාඩු දෙනු ලබන්නන්

අර්ථ විවරණය:

මෙම උතුම් වාක්‍යයෙන් අල්ලාහ් තආලා තම නබිවරයාට සැනසීමක් සහ අනුශාසනාවක් ලබා දෙමින් පවසන්නේ, ෆිර්අවුන් සහ ඔහුගේ ජනතාව මුහුදේ ගිලී මිය ගිය විට, ඔවුන් වෙනුවෙන් අහස සහ පොළොව ශෝකයෙන් හැඬුවේ නැත. ඔවුන්ගේ විනාශය ගැන කිසිදු ස්වර්ගීය හෝ භෞමික මැවීමක් දුක් වූයේ නැත. මන්දයත්, ඔවුන් අල්ලාහ්ගේ සතුරන් වූ අතර, ඔවුන්ගේ මරණය ලෝකයට ආශීර්වාදයක් විය.

එසේම, ඔවුන්ට දඬුවම පැමිණි විට ඔවුන් ප්‍රමාද කරනු ලැබුවේ නැත. එනම්, ඔවුන්ට තවදුරටත් කාලය දීමක්, පසුතැවීමට අවස්ථාවක් හෝ දඬුවමෙන් මිදීමට කිසිදු නිවාඩුවක් ලැබුණේ නැත. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම ඔවුන් වෙත පැමිණි විට, එය ක්ෂණිකව හා අනිවාර්යයෙන්ම ඉටු විය.

මෙහිදී අපට වැටහෙන තවත් කරුණක් නම්, ධර්මිෂ්ඨ දැහැමි මුස්ලිම්වරයෙකු මිය යන විට, ඔහුගේ යහපත් ක්‍රියා සහ ඔහු භූමියේ කළ යහපත් දේ නිසා, අහස සහ පොළොව ඔහු වෙනුවෙන් ශෝක වන බවයි. නමුත් පාපිෂ්ඨයන්ට හා අල්ලාහ්ගේ සතුරන්ට එවැනි ගෞරවයක් හිමි නොවේ.

පාඩම් සහ උපදෙස්:

* මෙම වාක්‍යයෙන් අපට ඉගෙන ගත හැක්කේ, අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණි විට එය වළක්වා ගත නොහැකි බවත්, එය නියමිත වේලාවටම ඉටු වන බවත්ය. එබැවින් අප සැමවිටම අල්ලාහ්ට කීකරු වී ඔහුගේ අනුග්‍රහය ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළ යුතුය.

* යහපත් මිනිසුන්ගේ මරණය ලෝකයට පාඩුවක් වන අතර, අයහපත් මිනිසුන්ගේ මරණය ලෝකයට සහනයකි. එබැවින් අප යහපත් ජීවිතයක් ගත කිරීමට උත්සාහ කළ යුතු අතර, අපගේ මරණයෙන් පසු ලෝකයට යහපත් මතකයක් ඉතිරි කළ යුතුය.

* අල්ලාහ්ගේ දඬුවමෙන් ආරක්ෂා වීමට ඇති එකම මාර්ගය, ඔහුගේ මඟ පෙන්වීම අනුගමනය කිරීම සහ ඔහුගේ දයාව අපේක්ෂා කිරීමයි. පසුතැවීමට හා සමාව ඉල්ලීමට අවස්ථාව ලැබීම අල්ලාහ්ගේ මහා දයාවකි. එබැවින් අප එය අගය කළ යුතු අතර, ප්‍රමාද වීමට පෙර අපගේ ජීවිත නිවැරදි කර ගත යුතුය.