Сураи Ад-Духан — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ал-Фасл: Ҷудо кардан, ҳукм кардан. Дар ин ҷо маънои рӯзи ҷудо кардани байни бандагон бо ҳақ аст.
• Миқот: Вақти муайяншуда, замони муқарраргардида барои ҷамъшавӣ.
• Аҷмаъин: Ҳамагӣ, ҷумлаи онҳо, бидуни истисно.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, рӯзи ҷудоӣ — яъне рӯзи қиёмат, ки Худованд дар он байни бандагон ба ҳақ ҳукм мекунад ва некро аз бад ҷудо месозад — вақти муайяншудаи ҳамаи онҳост. Ин рӯз замони ҷамъшавии тамоми халқ аст; Худованд ҳамаро дар он рӯз гирд меоварад, то ҳисобу китоби аъмоли онҳоро анҷом диҳад. Ҳеҷ кас аз ин рӯз дур нахоҳад монд ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад. Аввалину охирин, ҳамаи наслҳо, дар он рӯз ҳозир мешаванд, то ҷазои амалҳои худро — хоҳ нек бошад, хоҳ бад — бибинанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёт дар дунё беҳуда нест ва ҳар амале, ки инсон мекунад, рӯзе ҳисоб хоҳад шуд. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба некӣ майл кунад ва аз бадӣ дур шавад.
• Рӯзи қиёмат рӯзи адолати комил аст. Ҳеҷ кас бе ҷазо намемонад ва ҳеҷ кас беҳақ заррае ситам намебинад. Ин ба дили инсон оромиш мебахшад, ки адолати Худованд ҳамаро фаро мегирад.
• Ҳамаи одамон — аз аввалин то охирин — дар як рӯз ҷамъ мешаванд. Ин нишонаи ягонагии бандагон ва баробарии онҳо дар пешгоҳи Худованд аст. Ҳеҷ кас аз дигаре бартарӣ надорад, магар бо тақво ва амали нек.
• Ёдоварии ин рӯз инсонро водор мекунад, ки барои вохӯрӣ бо Парвардигори худ омода шавад ва аз гуноҳон тавба кунад. Ин роҳи наҷот ва саодати ҷовидонӣ аст.
• Қуръон бо чунин оятҳо ба инсон раҳмат мекунад ва ӯро аз ғафлат бедор месозад, то дар дунё бо имон ва амали солеҳ зиндагӣ кунад ва дар охират комёб гардад.