Сураи Ад-Духан — Оят 39

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «مَا خَلَقْنَاهُمَا»: «Мо он дуро наофаридаем» — ки ин ҷо ба осмонҳо ва замин ишора мекунад.

— «بِالْحَقِّ»: «ба ҳақ» — яъне бо ҳикмати дуруст, бо мақсади рост ва бо адлу ҳикмат.

— «أَكْثَرَهُمْ»: «бештари онҳо» — яъне аксари мушрикон ва инкоркунандагон.

— «لَا يَعْلَمُونَ»: «намедонанд» — яъне ҳақиқати офариниш ва ҳикмати онро дарк намекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки осмонҳо ва замин ва он чи дар миёни онҳост, беҳуда ва барои бозӣ наофарида шудаанд. Офариниши онҳо бар асоси ҳақ, ҳикмат ва мақсади дуруст аст. Ҳамаи он чи дар ин ҷаҳон вуҷуд дорад, аз рӯи адлу ҳикмати Худо офарида шудааст ва ба як ҳадафи муайян хидмат мекунад. Ин офариниш далели қудрати Худо, илми Ӯ ва ҳикмати Ӯст. Аммо бештари мардум — хусусан онҳое, ки ба Худо имон надоранд — ин ҳақиқатро намедонанд ва дар бораи осмонҳо ва замин намеандешанд. Онҳо на ба савоби Худо умедворанд ва на аз азоби Ӯ метарсанд, бинобар ин аз тафаккур дар офариниш ғофил мондаанд. Ҳар касе, ки бо чашми инсоф ба ин олам назар кунад, мебинад, ки ҳама чиз бо ҳикмати бузург ва ба мақсади муайян офарида шудааст, на беҳуда ва на бозича.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар офариниши осмонҳо ва замин андеша кунем ва бузургии Худоро бишносем.

— Ҳақиқати офариниш нишон медиҳад, ки ҷаҳон беҳуда нест, балки ҳама чиз бо ҳикмат ва мақсад офарида шудааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд аз ғафлат ва бехабарӣ дур шавем ва дар бораи ҳадафи ҳаёти худ фикр кунем.

— Имон ба он ки ҳама чиз бо ҳақ офарида шудааст, дилро ором ва зиндагиро маънодор мегардонад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва ибодати Худо даъват мекунад, зеро Ӯ ҷаҳонро бо ҳикмат ва неъматҳои бузург барои мо офаридааст.

— Ва инчунин моро огоҳ мекунад, ки ҷаҳл ва бехабарӣ аз ҳақиқати офариниш метавонад инсонро аз роҳи рост дур кунад, пас бояд дониш ва андешаро дар зиндагӣ асос қарор диҳем.