Сураи Ад-Духан — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَ»: рӯзе, ки Қиёмат аст.

— «لَا يُغْنِي»: ҳеҷ чизро кофӣ нест, яъне фоида намерасонад ва азобро дур намекунад.

— «مَوْلًى»: наздик, хешованд, дӯст ё ҳар касе, ки ба воситаи хешутаборӣ ё дӯстӣ ба шахси дигар пайванд дорад.

— «شَيْئًا»: ҳеҷ чиз, ҳатто ба андозаи камтарин.

— «يُنصَرُونَ»: ёрӣ дода мешаванд, аз азоб наҷот дода мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз рӯзи Қиёмат хабар медиҳад, ки дар он рӯз ҳеҷ хешованд ва ҳеҷ дӯст наметавонад ба хешованд ё дӯсти худ ҳеҷ гуна фоида расонад ва ӯро аз азоби Худо наҷот диҳад. Ҳар кас дар он рӯз танҳо ба амали худаш вобаста аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба дигаре ёрӣ диҳад ё ӯро аз азоби Худованд ҳимоя кунад. Дар он рӯз подшоҳӣ ва ҳукмронӣ танҳо аз они Худои Ягона аст ва ҳеҷ кас наметавонад даъвои қудрат ё шафоат кунад, магар бо иҷозати Худованд. Пас ҳеҷ пайвандии хешутаборӣ, дӯстӣ ё мансаб дар он рӯз корсоз нест ва танҳо имон ва амали солеҳ наҷотбахш аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи Қиёмат рӯзи адолати Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба воситаи хешутаборӣ ё дӯстӣ аз ҳисобу китоб фирор кунад.

— Моро водор мекунад, ки дар дунё ба амали солеҳ ва имони ростин кӯшиш кунем, зеро танҳо онҳо дар он рӯз ба кори мо меоянд.

— Мефаҳмонад, ки ҳамаи мо ба Худои Ягона ниёз дорем ва танҳо Ӯст, ки метавонад ёрӣ диҳад ва наҷот бахшад.

— Ин оят дар дилҳо умед ва тарсро зинда мекунад: умед ба раҳмати Худо барои аҳли тоат ва тарс аз адолати Ӯ барои гуноҳкорон.

— Моро ба сӯи адолат, ростқавлӣ ва масъулиятшиносӣ дар зиндагӣ ҳидоят мекунад, то ба рӯзи Қиёмат омода бошем.