Сураи Ад-Духан — Оят 51

1. Маънои калимаҳо:

• المُتَّقِينَ: Парҳезгорон; касоне, ки аз ғазаби Худо метарсанд ва аз гуноҳҳо дурӣ меҷӯянд.
• مَقَامٍ: Ҷои истодан, ҷои қарор гирифтан, мақом.
• أَمِينٍ: Бехатар, эмин, аз ҳар гуна бадӣ ва хатар эмин.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, он касоне, ки дар дунё аз Худованд тарсидаанд — амрҳои Ӯро иҷро карда, аз манъкардаҳояш дурӣ ҷустаанд — дар охират дар ҷои некӯ ва обод қарор мегиранд. Ин ҷой мақоми амн ва осоиштагӣ аст; онҳо дар он ҷо аз ҳар гуна осеб, ғам, хатар ва нохушӣ эмин хоҳанд буд. Ҳеҷ чизе онҳоро таҳдид намекунад ва ҳеҷ ранҷу азобе ба онҳо намерасад. Ин подоши некӯ натиҷаи тақвои онҳо дар ҳаёти дунё аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Тақво сабаби расидан ба амният ва осоиштагии абадӣ дар охират аст.
• Ин оят ба бандагон умед мебахшад, ки агар дар дунё аз Худо тарсанд ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯянд, Худованд онҳоро дар ҷои бехатар ҷой медиҳад.
• Ислом дини амният ва оромиш аст; касе ки ба он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират аз ғаму хатар эмин мешавад.
• Ин оят моро ба сӯи иҷрои амрҳои Худо ва тарки манъкардаҳои Ӯ ташвиқ мекунад, то сазовори ин подоши бузург гардем.
• Ҳар кас бидонад, ки тақво дар дунё ба мақоми амн дар охират мерасонад, ба дини Ислом ва Қуръон бештар майл мекунад ва ба онҳо муҳаббат пайдо мекунад.