ซูเราะฮฺ มุฮัมมัด — อายะฮฺ 37

คำอธิบายคำศัพท์:

• فَيُحْفِكُمْ หมายถึง การยืนกรานและตักเตือนอย่างหนัก จนทำให้ลำบากใจ
• تَبْخَلُوا หมายถึง ความตระหนี่ ความไม่ยอมจ่าย
• أَضْغَانَكُمْ หมายถึง ความเคียดแค้น ความขุ่นเคืองที่ซ่อนอยู่ในใจ

การตีความหมาย:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงกรณีที่อัลลอฮ์ทรงขอทรัพย์สินทั้งหมดจากพวกเจ้า และทรงยืนกรานในการขออย่างหนักหน่วง พวกเจ้าก็จะเกิดความตระหนี่และไม่ยอมจ่าย และความเคียดแค้นที่ซ่อนอยู่ในใจของพวกเจ้าก็จะถูกเปิดเผยออกมา เพราะเมื่อมีการเรียกร้องให้บริจาคทรัพย์ที่พวกเจ้าไม่เต็มใจจะให้ ความจริงใจหรือความไม่จริงใจก็จะปรากฏชัดเจน

อัลลอฮ์ทรงทราบดีถึงสภาพจิตใจของมนุษย์ พระองค์จึงไม่ทรงขอทรัพย์สินทั้งหมดจากพวกเจ้า แต่ทรงขอเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น เพื่อเป็นการผ่อนปรนและเอ็นดูต่อปวงบ่าวของพระองค์ หากพระองค์ทรงขอทั้งหมดและยืนกราน พวกเจ้าก็จะตระหนี่ และความขุ่นเคืองในใจก็จะปรากฏออกมา ซึ่งจะนำไปสู่ความเสียหายต่อตัวพวกเจ้าเอง

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความเมตตาของอัลลอฮ์ที่มีต่อปวงบ่าว พระองค์ทรงรู้ดีถึงข้อจำกัดของมนุษย์ จึงไม่ทรงแบกรับสิ่งที่เกินกำลัง
2. การบริจาคทานเป็นการชำระจิตใจให้บริสุทธิ์จากความตระหนี่และความเคียดแค้น ซึ่งเป็นโรคของหัวใจ
3. การที่อัลลอฮ์ทรงทดสอบด้วยการขอทรัพย์เพียงบางส่วน เป็นการฝึกฝนจิตใจให้พร้อมที่จะเสียสละ และเป็นการแยกแยะผู้ศรัทธาจริงจากผู้ที่ศรัทธาเพียงปากเปล่า
4. มนุษย์ควรขอบคุณอัลลอฮ์ที่ทรงผ่อนปรนในเรื่องทรัพย์สิน และไม่ควรตระหนี่ในสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดให้บริจาค เพราะการบริจาคนั้นกลับเป็นผลดีต่อตัวเราเองทั้งในโลกนี้และโลกหน้า