Сураи Аль-Маида — Оят 10

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «كفروا» (куфр карданд): инкор кардан ва напазируфтани ягонагии Худо ва паёмҳои Ӯ.

— «آياتنا» (оятҳои Мо): нишонаҳо ва далелҳои равшани Худо, ки тавассути паёмбарон омадаанд.

— «أصحاب الجحيم» (ҳамнишинони дузах): касоне ки ҷовидона дар оташи дузах қарор мегиранд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷудо намешаванд.

1. Тафсири оят:

Оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки ба Худованди ягона имон наоварданд ва оятҳои Ӯро, ки паёмбарон оварда буданд, дурӯғ шумурданд. Чунин одамон аҳли дузах ҳастанд ва ба он дохил мешаванд. Ин ҷазо барои куфру дурӯғ шумурдани онҳост. Онҳо дар дузах мисли ҳамнишине, ки ҳамеша бо ҳамнишини худ аст, ҷовидона мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷудо намешаванд. Оят ҳамчунин дар бораи яҳудиёни Бани Назир фуруд омадааст ва баъзе муфассирон гуфтаанд, ки он ҳукми умумиро барои ҳамаи кофирон дар бар мегирад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имон ба Худо ва тасдиқи оятҳои Ӯ роҳи наҷот аст, ва куфру дурӯғ шумурдан ба ҳалокат мебарад.

— Ваъдаи дузах барои кофирон адолати Худоро нишон медиҳад ва моро ба тавба ва ислоҳи худ ташвиқ мекунад.

— Оят моро водор месозад, ки ба оятҳои Қуръон бодиққат гӯш диҳем, онҳоро тасдиқ кунем ва аз инкору шак дурӣ ҷӯем.

— Ин оят муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Худо ба мо роҳи равшанро нишон дода, то аз азоби дузах наҷот ёбем ва ба раҳмати Ӯ ноил шавем.