Сураи Аль-Маида Оят 104 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва чун ба онҳо гӯянд, ки ба он чӣ Худо…

Аль-Маида · 104/120

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Маида

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَىٰ مَا أَنزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ قَالُوا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا ۚ أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ ۝١٠٤

🔤 Transliteration

Wa izaa qeela lahum ta`aalaw ilaa maaa anzalallaahu wa ilar Rasooli qaaloo hasbunaa maa wajadnaa `alaihi aabaaa`anaa; awa law kaana aabaaa`uhum laa ya`lamoona shai`anw wa laa yahtadoon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ва чун ба онҳо гӯянд, ки ба он чӣ Худо нозил кардааст ва ба паёмбар рӯй оваред, гӯянд: «Он дине, ки падарони худро ба он мӯътақид ёфтаем, моро бас аст». Ҳатто агар падаронашон ҳеҷ намедонистаанд ва роҳи ҳидоят наёфта будаанд?

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

«ҳасбуно»: моро кофӣ аст, кифоя мекунад моро.
«мо ваҷадно алайҳи обаъано»: он чизе, ки падаронамонро бар он ёфтем, яъне эътиқод ва рафтори онҳо.
«авалав»: оё ҳатто агар...? (барои инкор ва тааҷҷуб омадааст).

Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати он гурӯҳеро баён мекунад, ки аз ҳукмҳои Худо рӯй гардонда, ба хурофот ва анъанаҳои беасоси гузаштагони худ такя мекунанд. Ҳангоме ки ба онҳо гуфта мешавад: «Биёед ба сӯи он чи Худо нозил кардааст, яъне Қуръон, ва ба сӯи Паёмбар (с) то ҳалолу ҳаромро бидонед ва ҳақро бипазиред», онҳо дар ҷавоб мегӯянд: «Моро ҳамон роҳу ойине ки аз падаронамон ба мерос гирифтаем, кофист». Онҳо гумон мекунанд, ки танҳо пайравии гузаштагон барои наҷот басанда аст, ҳарчанд он ботил бошад.

Сипас Худованд бо саволи инкорӣ ва тааҷҷубовар мепурсад: Оё онҳо ба падаронашон пайравӣ мекунанд, ҳатто агар падаронашон ҳеҷ чизро намедонистанд ва ба ҳақ роҳ наёфта бошанд? Яъне падаронашон на дониши дуруст доштанд ва на ба роҳи ҳидоят расида буданд. Пас чӣ гуна метавон аз чунин шахсон бехирадона пайравӣ кард? Ҳақиқатан касе ки аз ҷоҳилону гумроҳон пайравӣ мекунад, худаш аз онҳо ҷоҳилтар ва гумроҳтар аст.

Ин оят нишон медиҳад, ки меъёри пайравӣ набояд анъанаи бедалел ва тақлиди кӯрона бошад, балки бояд ба ваҳйи Худо ва суннати Паёмбар (с) такя кунад, зеро танҳо ин роҳ ба ҳақиқат ва ҳидоят мерасонад.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

Ислом даъват мекунад, ки инсон бо далел ва дониш роҳи ҳақро ҷӯяд, на бо тақлиди кӯронаи гузаштагон.
Қуръон ва суннати Паёмбар (с) сарчашмаи равшани ҳалолу ҳаром ва роҳи наҷот ҳастанд.
Ин оят моро огоҳ мекунад, ки пайравӣ аз касе ки дониш ва ҳидоят надорад, ба гумроҳӣ мебарад.
Ислом эҳтиром ба гузаштагонро рад намекунад, аммо ҳақро қурбони анъана намекунад.
Ҳар кас ба Қуръон ва таълимоти Паёмбар (с) рӯ оварад, роҳи дурусти ҳаётро меёбад ва аз гумроҳӣ наҷот меёбад.

📜 Оят 102-106 — Сураи Аль-Маида

102قَدْ سَأَلَهَا قَوْمٌ مِّن قَبْلِكُمْ ثُمَّ أَصْبَحُوا بِهَا كَافِرِينَ

Мардуме, ки пеш аз шумо буданд, аз он чизҳо суол карданд ва ба он сабаб кофир шуданд.

103مَا جَعَلَ اللَّهُ مِن بَحِيرَةٍ وَلَا سَائِبَةٍ وَلَا وَصِيلَةٍ وَلَا حَامٍ ۙ وَلَٰكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ ۖ وَأَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ

Худованд дар бораи баҳира ва соиба ва васила ва ҳомӣ ҳукме накарда аст, вале кофирон бар Худо дурӯғ мебанданд ва бештаринашон бехираданд.

104وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَىٰ مَا أَنزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ قَالُوا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا ۚ أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ

105يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنفُسَكُمْ ۖ لَا يَضُرُّكُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ ۚ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

Эй касоне, ки имон овардаед, ба худ пардозед. Агар шумо ҳидоят ёфтаед, онон, ки гумроҳ мондаанд, ба шумо зиёне нарасонанд. Бозгашти ҳамаи шумо назди Худост, то шуморо ба он корҳо, ки мекардаед, огоҳ гардонад.

106يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنكُمْ أَوْ آخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصَابَتْكُم مُّصِيبَةُ الْمَوْتِ ۚ تَحْبِسُونَهُمَا مِن بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَّمِنَ الْآثِمِينَ

Эй касоне, ки имон овардаед, чун маргатон фаро расад, ба ҳангоми васият ду одилро аз миёни худатон ба шоҳидӣ гиред ё аз ғайри худатон, ҳар гоҳ, ки дар сафар будед ва маргатон фаро расид. Агар аз он ду дар шак будед, нигоҳашон доред то баъд аз намоз, он гоҳ ба Худо савганд хӯранд, ки ин шаҳодатро ба ҳеҷ қимате дигаргун накунем, ҳарчанд ба нафъи хешовандамон бошад ва онро рӯпуш накунем, агар ҷуз ин бошад, аз гунаҳгоронем.

← Оят 103 📖 Аль-Маида Оят 105 →

Аль-МаидаФеҳристи Қуръон

120Оят

MedinanRevelation

104Оят

Тарҷума — Аль-Маида 104

Сураи Аль-Маида Оят 104 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва чун ба онҳо гӯянд, ки ба он чӣ Худо…

Сураи Оят 104/120 — Сураи Аль-Маида المائدة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Маида Гӯш кун, Сураи Аль-Маида Тарҷума, Сураи Аль-Маида mp3, Сураи Аль-Маида pdf. Оят 102–106. Ба Тоҷикӣ: Русский.