Сураи Аль-Маида — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّارِقُ»: дузд (мард).

— «السَّارِقَةُ»: дузд (зан).

— «فَاقْطَعُوا»: бурида кунед.

— «أَيْدِيَهُمَا»: дастҳои онҳоро (дар шаръ мушаххас аст, ки дасти рост аз банди даст бурида мешавад).

— «جَزَاءً»: ҷазо, мукофоти амал.

— «كَسَبَا»: он ду ба даст оварданд (яъне дуздӣ карданд).

— «نَكَالًا»: сарзаниш ва ибрате, ки дигаронро аз чунин амал боздорад.

— «عَزِيزٌ»: ғолиб ва тавонманд, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад.

— «حَكِيمٌ»: ҳикматманд дар амру фармон ва шариати Хеш.

1. Тафсири оят:

Худованд ба ҳокимон ва роҳбарони ҷомеаи исломӣ фармон медиҳад, ки ҳар гоҳ мард ё зане дуздӣ кунад ва шартҳои шаръӣ ба ҷо ояд, бояд дасти рости ҳар яке аз онҳоро бурида шавад. Ин ҳукм ҷазои амали бади онҳост, ки бо роҳи номашрӯъ моли мардумро ба даст овардаанд. Инчунин ин ҷазо барои он аст, ки худи дуздон ва дигарон аз ин амали зишт боздошта шаванд ва касе дигар ҷуръат накунад, ки ба молу ҳаққи мардум даст дароз кунад. Худованд дар ин ҳукм ва дигар аҳкоми Хеш ғолибу тавонманд аст ва ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад, ва дар тақдиру ташреъи Хеш ҳикматманд аст; ҳар чизеро ба ҷои худ ва ба андозаи дуруст муқаррар мекунад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини адолат ва ҳифзи моли мардум аст; ҳуқуқи ҳар кас эҳтиром мешавад ва ба касе иҷоза дода намешавад, ки ба молу ҳаққи дигарӣ таҷовуз кунад.

— Ҷазои дуздӣ на танҳо барои ҷазодиҳии гунаҳгор, балки барои тарбия ва ибрати дигарон низ муқаррар шудааст, то ҷомеа аз ҷиноят пок шавад ва амнияту оромӣ ҳукмфармо гардад.

— Дар оят зикр шудааст, ки Худованд «Азизу Ҳаким» аст; яъне аҳкоми Ӯ аз рӯи илму ҳикмат ва адолат аст, ҳатто агар баъзе аз он ба назари мо сахт намояд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҳалолу ҳаром эътибор диҳем, аз роҳҳои номашрӯъ канора гирем ва ба касбу меҳнати ҳалол қаноат кунем.

— Ислом дини раҳмат аст, аммо раҳмати он бо адолат ва низоми дуруст аст; ҷазоҳо барои он муқаррар шудаанд, ки ҷомеа солим ва пок бимонад ва мардум дар амният зиндагӣ кунанд.