Сураи Каф — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• رِزْقًا: рӯзӣ, ризқ — он чи Худо ба бандагонаш барои истеъмол медиҳад.
• لِلْعِبَادِ: барои бандагон — ҷамъи «абд», яъне бандагони Худо.
• أَحْيَيْنَا: зинда кардем, ҳаёт бахшидем.
• بَلْدَةً مَّيْتًا: сарзамини мурда — замини хушку бегиёҳ.
• الْخُرُوجُ: баромадан, берун омадан — яъне аз қабрҳо бархостан.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо аз осмон борон фурӯ фиристодем ва ба воситаи он набототу гиёҳҳоро рӯёнидем, то ки ин неъматҳо ризқу рӯзии бандагони Мо бошад ва онҳо аз он баҳравар гарданд. Ҳамчунин бо ҳамин борон Мо замини хушку беобу бегиёҳро, ки мисли мурда буд, зинда кардем ва дар он растаниҳо рӯёнидем. Пас ҳамон тавре ки Мо ин замини мурдаро бо борон зинда мекунем, ҳамон гуна дар рӯзи қиёмат шуморо низ пас аз марг аз қабрҳо зинда карда, берун меоварем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо рӯзии ҳамаи махлуқотро кафолат додааст ва ҳеҷ кас аз ризқи Ӯ маҳрум намемонад.
• Зинда шудани замини мурда бо борон далели равшани қудрати Худо бар зинда кардани мурдагон дар рӯзи қиёмат аст.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки марг поёни ҳаёт нест ва ҳаёти ҷовидонӣ вуҷуд дорад.
• Тафаккур дар бораи неъматҳои Худо, бахусус борону растаниҳо, инсонро ба шукргузорӣ ва имони бештар ба Худо ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба қудрати бепоёни Худо бовар дошта бошем ва барои рӯзи қиёмат омодагӣ гирем.