سورت ق — آیت 19

د مهمو کلمو معنا:

• سَكْرَةُ الْمَوْتِ: د مرگ هغه سخته بې هوښۍ او بې حسي چې د مرگ پر مهال انسان ته پېښېږي، او عقل يې اخلي.
• بِالْحَقِّ: د حق سره، يعنې د مرگ حقيقت او هغه خبره چې بېله شکه رښتيا ده.
• تَحِيدُ: تښتې، څنګ کېږې، يا له هغې نه مخ اړوې.

د آيت تفسير:

کله چې د مرگ سخته بې‌هوشۍ او سختي راځي، نو دا د حق سره راځي — يعنې هغه حقيقت چې هېڅ شک او ترديد پکې نشته، او له هغه نه هېڅ تېښته او خلاصون نشته. دا هغه شی دی چې ته يې مخکې له هغه نه تښتېدې او څنګ کېدې، خو اوس په مخ کې در ولاړ دی. دا هغه وخت دی چې انسان له غفلت نه راويښېږي، خو بيا هم ګټه نه لري، ځکه چې د توبې او عمل وخت تېر شوی دی. دا آيت د انسان هغه حالت بيانوي چې د مرگ پر مهال يې سترګې پرانيستل کېږي، خو بيا هم د هغه له عمل نه څه نشي بدلېدای.

فايدې:

• دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې مرگ يو حتمي حق دی، او له هغه نه تېښته ناشونې ده؛ نو بايد د مرگ نه مخکې د آخرت لپاره تيارۍ وکړو.
• انسان بايد د مرگ ياد ډېر وکړي، ځکه چې دا يې له غفلت نه راويښوي او د نيکو عملونو لور ته يې راګرځوي.
• دا آيت موږ ته دا هم ښيي چې دنيا يو لنډ وخت دی، او اصلي ژوند آخرت دی؛ نو بايد د دنيا د فاني خوندونو پر ځای د تلپاتې ژوند لپاره کوښښ وکړو.
• د مرگ ياد انسان ته د عاجزۍ او تواضع احساس ورکوي، او د الله تعالی په وړاندې يې زړه نرمول او د توبې لور ته يې راګرځوي.