سوره ق — آیه 19

معانی کلمات:

• سَكْرَةُ الْمَوْتِ: شدت و سختی مرگ که عقل را زایل میکند و انسان را در حالت بیهوشی و بیخودی قرار میدهد.
• تَحِیدُ: میل میکنی، منحرف میشوی، فرار میکنی و دوری میجویی.

تفسیر آیه:

هنگامی که سختیها و شداید مرگ فرا رسد، حقیقت مرگ با تمام وجود بر انسان آشکار میشود؛ حقیقتی که هیچ راه گریزی از آن نیست و هیچ پناهگاهی از آن وجود ندارد. در آن لحظه، پردهها کنار میرود و انسان آنچه را که از آن فرار میکرد و خود را از آن منحرف میساخت، به عیان میبیند. این همان چیزی است که ای انسانِ غافل! پیوسته از آن میگریختی و در پی آن بودی که از آن دوری کنی، اما اکنون با آن روبهرو شدهای و چارهای جز تسلیم نداری. مرگ حقیقتی است که هیچکس نمیتواند از آن بگریزد، و این لحظه، لحظهی جدایی از دنیا و ورود به جهانی دیگر است.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه یادآور آن است که مرگ حقیقتی قطعی و انکارناپذیر است؛ پس انسان باید برای آن آماده باشد و از غفلت بیرون آید.
• فرار از مرگ ممکن نیست، اما آمادگی برای آن ممکن است؛ پس عاقل کسی است که پیش از فرا رسیدن این لحظه، به فکر توشهی آخرت باشد.
• یاد مرگ، انسان را از دنیاپرستی و گناه بازمیدارد و او را به سوی عمل صالح و تقوای الهی سوق میدهد.
• این آیه نشان میدهد که مرگ پایان زندگی نیست، بلکه آغاز سفری ابدی است؛ پس باید زندگی را چنان گذراند که در آن لحظهی حساس، با آرامش و امید به رحمت خداوند روبهرو شویم.