Сураи Каф — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• سَكْرَةُ الْمَوْتِ: масти марг, яъне шиддату сахтии марг, ки ақлро мебарад.
• بِالْحَقِّ: бо ҳақиқат, яъне бо он чизе ки ҳатман воқеъ мешавад ва касе аз он гурехта наметавонад.
• تَحِيدُ: канора мегирифтӣ, мегурехтӣ, рӯй мегардондӣ.

1. Тафсири оят:

Ва он гоҳ ки сахтӣ ва мастии марг фаро мерасад, он бо ҳақиқати худ меояд — ҳақиқате ки ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад ва онро бозгардонад. Ин ҳамон чизест, ки ту — эй инсон — аз он рӯй мегардондӣ ва мегурехтӣ. Ҳамин сахтии марг ақлро мебарад ва инсонро ба ҳақиқате рӯ ба рӯ мекунад, ки тамоми умр аз он ғофил буд ё аз он канора меҷуст. Аммо он рӯз ҳеҷ гурехтан ва ҳеҷ баҳонае нест; ҳар кас бояд онро бичинад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят инсонро бедор мекунад, ки марг ҳақиқатест ҳатмӣ ва ҳеҷ кас аз он наҷот намеёбад.
• Он моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани марг барои охират тайёрӣ бигирем ва аз ғафлат дур шавем.
• Дар он тасаллиест барои муъмин, ки марг охири ҳаёт нест, балки оғози ҳаёти ҷовидон аст.
• Ва инсонро водор мекунад, ки аз гуноҳу бепарвоӣ рӯй гардонад ва ба сӯи Худо бозгардад, зеро ҳақиқати марг ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.