Сураи Ат-Тур — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

— «أَمْدَدْنَاهُم»: яъне ба онҳо пайваста афзун кардем ва дар вақтҳои гуногун ба онҳо бештар додем.

— «فَاكِهَةٍ»: меваҳои гуногуни хуштаъму гуворо.

— «مِمَّا يَشْتَهُونَ»: аз он чизҳое, ки нафсҳояшон онро хоҳиш мекунад ва ба он рағбат доранд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки аҳли биҳиштро пайваста ва паёпай аз неъматҳои худ баҳраманд месозад. Ба онҳо меваҳои гуногуни хуштаъму гуворо ато мекунад ва ҳар гуна гӯштеро, ки дилҳояшон хоҳиш мекунад ва ба он шавқ доранд, барояшон муҳайё месозад. Ин ато кардан на танҳо як бор, балки ҳамеша ва дар ҳар вақт идома меёбад, то ки ҳеҷ гоҳ неъматҳои биҳишт аз онҳо канда нашавад ва онҳо ҳамеша дар хушӣ ва розат бошанд. Ҳатто агар онҳо чизеро талаб накунанд ҳам, Худованд аз рӯи лутфу карам ва фаровонии неъмати худ ба онҳо ато мекунад. Ин оят далели он аст, ки неъматҳои биҳишт бепоён ва беҳисоб аст ва ҳар он чи нафсҳо орзу мекунанд ва чашмон аз он лаззат мебаранд, дар он ҷо муҳайёст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованди мутаъол ба бандагони некӯкори худ дар биҳишт неъматҳои беҳисоб ва бепоён ато мекунад, ки ин аз раҳмату карами Ӯст.

— Биҳишт ҷои ҳар гуна лаззат ва хушӣ аст, ки нафсҳо онро хоҳиш мекунанд ва ҳеҷ чиз дар он ҷо кам нест.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки барои ба даст овардани ин неъматҳои ҷовидонӣ дар дунё амалҳои солеҳ кунем ва аз Худованд биҳиштро талаб намоем.

— Ин неъматҳо ба мо мефаҳмонанд, ки Худованд бандагони худро дӯст медорад ва барояшон ҳар он чиро, ки орзу мекунанд, омода месозад, то ки онҳо ҳамеша шукргузор бошанд ва ба Ӯ наздиктар шаванд.