Сураи Ат-Тур — Оят 32

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• أَحْلَامُهُم: ҷамъи «ҳилм» ба маънои ақлҳо ва хирадҳои онҳо.
• طَاغُونَ: ҷамъи «тоғӣ» ба маънои аз ҳад гузаштагон, саркашон ва золимон.

1. Тафсири оят:

Оё ақлҳои ин кофирон онҳоро ба ин гуфтори мутазод ҳидоят мекунад? Онҳо дар бораи Паёмбар (с) мегуфтанд, ки ӯ ҷодугар, коҳин ва шоир аст, дар ҳоле ки ин сифатҳо ҳаргиз дар як шахс ҷамъ намешаванд. Ҷодугар як хел аст, коҳин хел дигар ва девонагӣ боз хел дигарест; инҳо наметавонанд дар як одам якҷоя бошанд. Пас, ин гуфтори онҳо на аз рӯи ақл аст, балки онҳо мардуме ҳастанд, ки аз ҳад гузаштаанд ва дар саркашӣ ва душманӣ аз ҳар ҳадди муқаррарӣ берун рафтаанд. Онҳо на ба шариат бозмегарданд ва на ба ақл гӯш медиҳанд, балки танҳо аз рӯи ҳавои нафс ва такаббур амал мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ақли солим ҳеҷ гоҳ ба гуфтори мутазод ва беасос роҳ намедиҳад; даъвати Қуръон ба андеша ва хирад аст.
• Ислом дини ақл ва мантиқ аст, на дини хурофот ва гумонҳои беасос.
• Саркашӣ ва такаббур сабаби асосии рад кардани ҳақ аст; инсон бояд аз ҳадгузаронӣ парҳез кунад.
• Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи қавӣ сухан мегӯяд ва ҳамаро ба тафаккур даъват мекунад.
• Инсон ҳар вақт бояд ба ақли худ ва ба шариати Худо такя кунад, то аз роҳи рост дур нашавад.