Сураи Ат-Тур — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

— «تَرَبَّصُوا»: интизор шавед, мунтазир бошед.

— «الْمُتَرَبِّصِينَ»: мунтазирон, яъне онҳое ки интизори рӯйдоди неке ё бадӣ барои касе ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба ин мушрикон бигӯ: шумо интизор шавед, ки ман бимирам ва кори ман ба поён расад, аммо ман низ бо шумо аз мунтазиронам — интизори он ҳастам, ки азоби Худо бар шумо фурӯ ояд ва оқибати бад ба шумо расад. Ин сухан барои онҳо ҳушдор ва таҳдидест, ки онҳо бояд бидонанд ҳақиқат рӯзе ошкор мешавад ва ҳар кас саранҷоми кори худро мебинад. Ҳамон гуна ки онҳо интизори нестӣ ва шикасти Паёмбар буданд, Паёмбар низ бо итминони комил интизори ёрии Худо ва пирӯзӣ бар онҳо буд. Ва оқибат чунон шуд, ки онҳо дар ҷанги Бадр бо шамшери ҳақ мағлуб ва азоб гардиданд, ва ҳақиқати сухани Худо ошкор шуд.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят моро меомӯзад, ки дар рӯёрӯи душманон ва дурӯғгӯён бояд бо итминон ва оромиш бошем, зеро ҳақ ҳамеша пирӯз аст.

— Интизори фараҷ ва ёрии Худо барои муъминон як ибодат ва сабаби қувваи дил аст.

— Оят нишон медиҳад, ки ҳар гуна таҳдид ва тамасхури душманон ба зиёни худи онҳо тамом мешавад ва оқибати нек барои парҳезгорон аст.

— Ин сухан ба мо меомӯзад, ки ба ҷои тарс ва изтироб, бо таваккул ба Худо ва сабр интизори адлу инсоф бошем, ки Худо ҳақро бар ботил ғолиб мегардонад.

— Ва ин оят сабаби умедворӣ ба раҳмати Худо ва адолати Ӯст, ки ҳеҷ гоҳ бандаи солеҳро танҳо намегузорад ва ба душманони ҳақ муҳлат медиҳад, то ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.