Сураи Ат-Тур — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَ»: рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «لَا يُغْنِي»: ҳеҷ суд надорад, ҳеҷ кор намекунад, азобро дур намесозад.

— «كَيْدُهُمْ»: макру ҳилаи онҳо, нақшаҳои бади онҳо.

— «شَيْئًا»: ҳеҷ чиз, ҳатто ба андозаи кам.

— «يُنصَرُونَ»: ёрӣ дода мешаванд, наҷот дода мешаванд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз — рӯзи қиёмат — макру ҳила ва нақшаҳои бади кофирон ҳеҷ суде намерасонад ва ҳатто ба андозаи кам аз азоби Худо онҳоро наҷот намедиҳад. Он чизе ки дар дунё бо он ҳақро пинҳон мекарданд ва ба паёмбарон зарар мерасонданд, дар он рӯз комилан беасар хоҳад буд. Ҳамчунин касе нест, ки онҳоро аз азоби Худованд ёрӣ диҳад ва бираҳонад. На хешу таборашон, на бутҳояшон ва на қувваҳои дигаре, ки дар дунё ба онҳо такя мекарданд, наметавонанд онҳоро ҳимоят кунанд. Ҳамин тавр, онҳо дар он рӯз танҳо ва бе ёрӣ мемонанд ва сазовори азоб мегарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки макру ҳила ва роҳҳои бад дар охират ҳеҷ арзише надоранд ва танҳо амалҳои нек ва ростқавлӣ наҷот мебахшанд.

— Моро водор мекунад, ки ба ҷуз аз Худованд ба касе такя накунем, зеро дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас наметавонад ба дигаре ёрӣ расонад, магар бо иҷозати Ӯ.

— Ин оят адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳар кас сазои амали худро мебинад ва золимон аз азоб наметавонанд фирор кунанд.

— Моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо даъват мекунад, то пеш аз фаро расидани он рӯз худро омода созем ва ба роҳи рост қадам гузорем.

— Ин оят дили мӯъминонро ором мекунад, ки зулму ситами золимон ҷовидонӣ нест ва ҳисоби ҳама чиз назди Худованд аст.