Сураи Ан-Наджм — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّجْمِ»: ситора; дар ин ҷо исми ҷинс буда, ҳамаи ситораҳоро дар бар мегирад.

— «هَوَى»: афтод, фурӯ рафт, ғуруб кард.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба ситораҳо қасам ёд мекунад, он гоҳ ки фурӯ мераванд ва нопадид мешаванд. Ин қасам барои таъкид ва бузургдошти он чизест, ки баъд аз он зикр мешавад — яъне тасдиқи роҳи рост ва дурусти Паёмбари Худо Муҳаммад (сallallohu alayhi va sallam) ва пок будани ӯ аз ҳар гуна гумроҳӣ ва каҷравӣ. Ӯ дар ниҳояти ростӣ, эътидол ва дурустӣ қарор дорад; суханаш аз ҳавои нафс ва хоҳиши шахсӣ сарчашма намегирад. Қуръон ва суннат ҳеҷ чизе ҷуз ваҳй аз ҷониби Аллоҳ ба Паёмбари Ӯ нестанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба махлуқоти худ қасам ёд мекунад, то бандагон ба бузургии Ӯ ва аҳамияти матлаби баёншуда бештар таваҷҷуҳ кунанд.

— Покӣ ва ростқавлии Паёмбари Худо (сallallohu alayhi va sallam) ба таври қатъӣ тасдиқ мешавад, ки ин барои ҳар муъмин сабаби итминон ва пайравӣ аз суннати ӯст.

— Қуръон ва суннат ҳарду ваҳйи илоҳӣ мебошанд; пайравӣ аз онҳо роҳи наҷот ва саодат аст.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи эътимод ба рисолати Паёмбар (сallallohu alayhi va sallam) ва дӯст доштани ислом ҷалб мекунад, зеро ислом дини ростӣ, эътидол ва ҳидоят аст.