Сураи Ан-Наджм — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• «ضَلَّ»: гумроҳ шуд, аз роҳи рост берун шуд.
• «صَاحِبُكُمْ»: ҳамнишини шумо, яъне Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам).
• «غَوَى»: ба гумроҳӣ афтод, аз роҳи рост дур шуд, ки зидди «рушд» (ҳидоят) аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба шарафи Пайғамбари Худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шаҳодат медиҳад, ки ӯ аз роҳи ҳидоят ва ҳақ ҳеҷ гоҳ берун нашудааст ва ба гумроҳӣ наафтодааст. Ӯ дар ниҳояти ростӣ, эътидол ва дурустӣ қарор дорад. Суханони ӯ аз ҳавои нафс сарчашма намегирад, балки Қуръон ва суннат ҳама ваҳй аз ҷониби Худо ба Пайғамбари Ӯст. Пайғамбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) на гумроҳ шудааст ва на ба гумроҳӣ афтодааст, балки ӯ дар роҳи рост қарор дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Пайғамбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ниҳояти ростӣ ва эътидол аст ва суханонаш аз ҳавои нафс нест.
• Мусулмонон бояд ба Пайғамбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) итоат кунанд ва аз ӯ пайравӣ намоянд, зеро ӯ дар роҳи ҳидоят аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон ва суннати Пайғамбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳама ваҳй аз ҷониби Худост ва бояд онҳоро бо эҳтиром қабул кунем.
• Ин оят моро ба сӯи роҳи рост ва эътидол ҳидоят мекунад ва аз гумроҳӣ ва ҳавои нафс бозмедорад.