Сураи Ан-Наджм — Оят 50

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَهْلَكَ»: нобуд кард, нест кард.
• «عَادًا الْأُولَىٰ»: қавми Од, ки қавми Ҳуд (алайҳис-салом) буданд ва аввалин насл аз қавми Од ба шумор мерафтанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки Ӯ қавми Одро, ки қавми паёмбар Ҳуд (алайҳис-салом) буданд, нобуд кардааст. Ин қавм мардуми саркаш ва мутакаббире буданд, ки даъвати паёмбари худро рад карданд ва бар куфру инкори худ исрор варзиданд. Ба ҳамин сабаб Худо онҳоро бо боди сахт ва шадиде нест кард, ба гунае ки ҳеҷ нишонае аз онҳо боқӣ намонд. Онҳо аввалин насл аз қавми Од буданд ва баъд аз онҳо наслҳои дигаре омаданд, ки онҳоро «Оди дуюм» меноманд. Ин ҳодиса ибратест барои ҳамаи мардум, ки тоқати Худоро надоранд ва ҳар касе ки роҳи саркашӣ ва инкорро пеша кунад, оқибати бад хоҳад дошт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд адолатманд аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад, аммо ҳамзамон Ӯ меҳрубон аст ва ба бандагони худ вақт медиҳад, то тавба кунанд.
• Қиссаҳои қавмҳои пешина дар Қуръон барои он омадаанд, ки мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи неки паёмбаронро интихоб кунем.
• Ислом дини ҳидоят ва раҳмат аст, ки одамонро аз нестӣ ва бадбахтӣ наҷот медиҳад; пас биёед ба ин дини пок пайравӣ кунем ва аз Қуръон баҳра бардорем.
• Қуръон каломи Худост, ки таърихи гузаштагонро ба таври дақиқ баён мекунад ва ба мо роҳи дурустро нишон медиҳад, то дар дунё ва охират комёб шавем.