Сураи Ан-Наджм — Оят 51

1. Маънои калимаҳо:

— «САМУД»: номи қавми Солеҳ (алайҳис-салом) аст.

— «ФАМО АБҚО»: пас ҳеҷ касро боқӣ нагузошт, яъне ҳамаашонро нест кард.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба нест кардани қавми Самуд ишора мекунад, ки онҳо қавми паёмбари Худо Солеҳ (алайҳис-салом) буданд. Онҳо ба даъвати паёмбарашон имон наоварданд ва аз фармони Худо сарпечӣ карданд. Ба сабаби ин кибру саркашӣ ва куфрашон, Худованд онҳоро ба азоб гирифтор кард ва ҳамаашонро нест сохт, ба гунае ки ҳеҷ як нафари онҳо боқӣ намонд. Ин ҳодиса собит мекунад, ки Худованд бар кофирон ва саркашон қодир аст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест. Ҳамчунин ин оят ба мардум ёдрас мекунад, ки сарнавишти ақвоми пешина дарс ва ибрат аст барои онҳое, ки ба паёмбарон имон намеоваранд ва аз роҳи ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва кофирон ва саркашонро ба ҷазои аъмолашон гирифтор мекунад.

— Қудрати Худованд бениҳоят аст; Ӯ метавонад тамоми як қавмро дар як лаҳза нест кунад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ба паёмбарон имон оварем ва аз саркашӣ ва кибр дурӣ ҷӯем.

— Қуръони Карим сарнавишти ақвоми гузаштаро барои ибрат ва ҳидояти мо баён мекунад, то мо аз роҳи онҳо гирифтор нашавем.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи имон ва тавба ҷалб мекунад, зеро мебинем, ки оқибати куфр ва саркашӣ чӣ гуна аст.