Сураи Ан-Наджм — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «الشِّعْرَىٰ»: ситораи дурахшонест, ки дар осмон дида мешавад ва баъзе аз арабҳои ҷоҳилӣ онро ба ҷои Худо парастиш мекарданд.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло дар ин оят хабар медиҳад, ки Ӯ Парвардигор ва соҳиби он ситораи дурахшон — Шиъро аст. Ин ситора яке аз нишонаҳои бузурги қудрати Худо дар осмон мебошад. Баъзе аз мардуми замони ҷоҳилият ин ситораро мепарастиданд ва онро дар корҳои худ таъсиргузор мешумурданд, гумон мекарданд, ки он ба онҳо фоида ё зиён мерасонад. Аммо Худованди Таоло равшан месозад, ки ин ситора махлуқи Ӯст ва худ ба худ на фоида расонда метавонад ва на зиён. Танҳо Ӯ Парвардигори ҳақиқӣ ва сазовори ибодат аст, на ситораҳо ва на дигар махлуқот. Ҳамин тавр, ин оят даъват мекунад, ки инсон танҳо ба Худованди ягона рӯй оварад ва аз парастиши ғайри Ӯ даст кашад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки тамоми офаридаҳо, аз ҷумла ситораҳои осмон, махлуқи Худо ҳастанд ва Ӯ Парвардигори онҳост.

— Инсон бояд танҳо ба Худованди ягона ибодат кунад ва аз парастиши махлуқот, монанди ситораҳо ва дигар чизҳо, дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят қудрати бепоёни Худоро ба ёд меорад, ки Ӯ ҳама чизро, аз ҷумла ситораҳои дурахшонро офарида ва идора мекунад.

— Ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки ҳақиқати парастиши ғайри Худо беасос аст ва бояд ба сӯи Худованди ҳақиқӣ рӯй оваранд.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи имон ва ягонагӣ ба Худо ҷалб мекунад ва исломро ҳамчун роҳи ҳақиқӣ ва пок месозад.