Сураи Ан-Наджм — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «ذُو مِرَّةٍ»: соҳиби қуввату зӯри сахт ва офариниши устувор.

— «فَاسْتَوَىٰ»: рост шуд ва бар қиёфаи аслии худ, ки Худо ӯро офарида буд, қарор гирифт.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи Ҷабраил (алайҳис-салом) сухан мегӯяд, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро таълим додааст. Ӯ фариштаест бисёр пурзӯр ва дорои қиёфаи зебо. Ҷабраил ба сурати аслии худ, ки Худованд ӯро бар он офарида буд, ба Паёмбар (с) зоҳир шуд ва рост истод. Ин зоҳиршавӣ дар уфуқи баланд, назди офтоб ҳангоми тулӯъ, ба амал омад. Сипас Ҷабраил ба Паёмбар (с) наздик шуд ва боз ҳам наздиктар гардид, то ба андозаи ду камон ё наздиктар аз он расид. Пас Худованд ба бандаи худ Муҳаммад (с) тавассути Ҷабраил ваҳй кард он чиро, ки ваҳй кард. Дилу дидаи Паёмбар (с) он чиро, ки дид, дурӯғ нашмурд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бузургии фариштаи ваҳй Ҷабраил (алайҳис-салом)-ро нишон медиҳад, ки Худованд ӯро бо қувват ва қиёфаи зебо офаридааст.

— Ваҳй ба Паёмбар (с) бо роҳи боэътимод ва равшан сурат гирифтааст, ки ин далели ҳақиқати рисолат аст.

— Оят моро ба имон ба фариштагон ва ба он чи Паёмбар (с) аз Худо овардааст, тарғиб мекунад.

— Қуръон каломи Худост ва он чи дар он зикр шудааст, ҳақиқат аст; дили Паёмбар (с) онро тасдиқ кард ва дурӯғ нашмурд.

— Ин ҳама моро ба муҳаббат ба Ислом ва пайравии роҳи Паёмбар (с) ҳидоят мекунад, то дар дунё ва охират комёб гардем.