Сураи Ан-Наджм — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— الأُفُقِ: уфуқ, яъне канори осмон ва сарҳади байни осмону замин, ки аз он ҷо офтоб тулӯъ мекунад.

— الْأَعْلَى: баландтарин, олитарин.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки Ҷабраил (алайҳис-салом) дар уфуқи баланди осмон қарор дошт. Ӯ фариштаи бузургвор ва пурқувват аст, ки бо сурати ҳақиқии худ ба Паёмбар (сallallohu alayhi va sallam) зоҳир шуд. Ин уфуқи баланд ҳамон ҷоест, ки офтоб аз он ҷо тулӯъ мекунад. Ҷабраил дар он ҷо рост истода буд ва сипас ба Паёмбар наздик шуд ва боз ҳам наздиктар гардид, то он ки масофааш ба андозаи ду камон ё наздиктар аз он расид. Пас Худованд ба бандаи худ Муҳаммад (сallallohu alayhi va sallam) тавассути Ҷабраил он чиро, ки ваҳй карданӣ буд, ваҳй кард. Дилу дидаи Паёмбар он чиро, ки дид, дурӯғ нашмурд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бузургии Ҷабраил (алайҳис-салом)-ро нишон медиҳад, ки ӯ фариштаи боазамат ва боэътимод аст.

— Ваҳйи илоҳӣ бо роҳи дурусту боэътимод ба Паёмбар (сallallohu alayhi va sallam) расидааст.

— Ин оят боиси афзун шудани имон ва боварӣ ба паёмбарон ва китобҳои осмонӣ мегардад.

— Мусулмонон бояд ба он чи Худованд нозил кардааст, боварӣ дошта бошанд ва аз Паёмбар (сallallohu alayhi va sallam) ибрат гиранд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқатро бо дидаи ростбинӣ бинанд ва ба он бовар кунанд, чунон ки Паёмбар (сallallohu alayhi va sallam) дид ва тасдиқ кард.