سورت قمر — آیت 41

د معاني کلمو:

• آلَ فِرْعَوْنَ: د فرعون پلویان، کسان او د هغه قوم.
• النُّذُرُ: وېرونکي، د خبرداری ورکونکي پېغمبران (موسى او هارون عليهما السلام).

تفسیر:

په دې آیت کې الله تعالی د فرعون د قوم کیسه بیانوي، چې دوی ته هم د نورو امتونو په څېر د الله تعالی له لوري خبرداری او وېرونکي راغلل. دا وېرونکي دوه پیغمبران وو: حضرت موسی او حضرت هارون عليهما السلام. دوی د فرعون او د هغه د قوم خلکو ته راغلل، ترڅو دوی له کفر او ظلم څخه وژغوري او د الله تعالی د عذاب څخه یې ووېروي. الله تعالی دوی ته د دې لپاره رالېږلي وو، چې د فرعون د قوم خلک د توحید او د الله تعالی د عبادت په لور راوبولي او له هغه عذاب څخه یې وژغوري، چې د دوی په تمه و. خو فرعون او د هغه قوم د دې خبرداریو ته غوږ ونه نیوه او د پیغمبرانو پر وړاندې یې سرکشي وکړه.

فايدي:

• دا آیت موږ ته دا ښیي، چې الله تعالی د هر امت لپاره خبرداری ورکونکي رالېږلي دي، ترڅو خلک له تېروتنو او ګناهونو څخه وژغوري.
• د الله تعالی رحمت او مهرباني دا ده، چې هغه د عذاب له راتلو مخکې تل خبرداری ورکوي، ترڅو خلک توبه وباسي او سمه لار ومومي.
• دا موږ ته دا درس راکوي، چې د الله تعالی د پیغمبرانو او د هغه د خبرداریو درناوی وکړو او د هغوی پر وړاندې سرکشي ونه کړو، لکه څنګه چې فرعون او د هغه قوم وکړه او په پایله کې یې د الله تعالی عذاب ورته راغی.
• په دې آیت کې د پیغمبرانو د رالېږلو اهمیت ښودل شوی، چې دوی د خلکو د لارښوونې او د الله تعالی د رحمت د رسولو لپاره راغلي دي.