Surat Al-Qamar — Ayat 42

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• آيَاتِنَا (aayaatinaa): tandha-tandha kekuwasané Allah, mujizat-mujizat sing diwenehake marang Nabi Musa.
• أَخَذْنَاهُمْ (akhadznaahum): nyiksa lan numpes wong-wong mau.
• عَزِيزٍ ('aziiz): sing kuwasa lan ora bisa dikalahake.
• مُّقْتَدِرٍ (muqtadir): sing nduweni kekuwatan mutlak kanggo nindakake apa wae sing dikarepake.

1. Tafsir Ayat:

Fir'aun lan kaumé padha ngapusi lan ora percaya marang kabeh tandha kekuwasané Allah, yaiku sangang mujizat sing diwenehake marang Nabi Musa: tangané sing mencorong, tekené, banjir gedhe, walang, tuma, kodhok, getih, ilangé cangkrang ing ilaté Nabi Musa, lan mecahé segara. Amarga saka anggoné padha ngapusi mau, Allah banjur numpes wong-wong mau nganggo siksa sing abot banget, kaya dene panguwasa sing kuwat lan ora bisa dikalahake sapa wae, lan nduweni kekuwatan kanggo nindakake apa wae sing dikarepake. Ora ana sing bisa ngalangi utawa nylametake wong-wong mau saka paukumané Allah.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Kuwasa lan ora ana sing bisa ngalangi kekarepané. Sapa wae sing ngapusi tandha-tandha kekuwasané, mesthi bakal nampa akibaté.
• Tandha-tandha kekuwasané Allah iku akeh banget, mula kita kudu padha mikir lan ngakoni kebecikané.
• Wong sing sombong lan ora gelem percaya marang Allah bakal cilaka, nanging wong sing gelem manut lan percaya bakal slamet.
• Kisah iki mulangake marang kita supaya ora gampang ngapusi lan kudu tansah eling marang kekuwasané Allah.
• Islam iku agama sing kebak pitutur lan pelajaran saka umat-umat sing kepungkur, supaya kita bisa njupuk hikmah lan dadi wong sing luwih apik.