سوره قمر — آیه 42

معانی کلمات:

• آیاتنا: نشانهها، معجزات و دلایل روشن الهی.
• أخذ: گرفتار کردن، مؤاخذه و عذاب.
• عزیز: غالب و شکستناپذیری که هیچکس بر او چیره نمیشود.
• مقتدر: توانایی که بر هر کاری که بخواهد قدرت کامل دارد.

تفسیر آیه:

این آیه به سرگذشت فرعون و قوم او اشاره دارد که پس از آنکه موسی (علیهالسلام) را با معجزات آشکار به سویشان فرستاده شد، همگی آن نشانهها و دلایل روشن را که بر یگانگی خداوند و صدق پیامبرش دلالت میکرد، تکذیب کردند. آن معجزات شامل نه نشانه بزرگ بود: تبدیل شدن عصا به اژدها، درخشیدن دست موسی (ید بیضا)، طوفان، هجوم ملخها، شپش، قورباغهها، خون شدن آب نیل، گشوده شدن زبان موسی برای بیان رسالت، و شکافته شدن دریا برای نجات بنیاسرائیل. با این حال، آنان همه را دروغ پنداشتند و بر کفر و سرکشی خود اصرار ورزیدند. سرانجام خداوند آنان را با عذابی سخت و هولناک گرفتار کرد؛ عذابی که از جانب خدایی شکستناپذیر و قادر مطلق بود که هیچ قدرتی یارای مقابله با او را ندارد و هیچ مانعی نمیتواند جلوی اراده او را بگیرد. این گرفتاری چنان بود که نه پناهگاهی برایشان ماند و نه راه نجاتی، و غرق شدن در دریا پایان کار آنان شد.

فواید و پیامهای آیه:

• تکذیب نشانههای الهی و لجاجت در برابر حق، عاقبتی جز نابودی و خواری در پی ندارد؛ پس انسان باید با دیدن نشانههای خداوند، زودتر به سوی ایمان و اطاعت بشتابد.
• قدرت خداوند بینهایت است و هیچکس نمیتواند از چنگال عذاب او بگریزد؛ این یادآوری باعث میشود انسان در برابر گناه احساس امنیت نکند و همواره از خدا بترسد و به او پناه برد.
• سنت الهی بر این است که پس از اتمام حجت و ارائه دلایل روشن، اگر قومی کفر ورزید، عذاب او حتمی و قاطع خواهد بود؛ پس مهلت دادن خداوند به گناهکاران نباید ما را فریب دهد.
• این آیه مایه امید و دلگرمی مؤمنان است که خداوند همواره یاور آنان است و دشمنان حق، هر چقدر هم قدرتمند باشند، در برابر اراده الهی ناتواناند و سرانجام به سزای اعمال خود خواهند رسید.