Сураи Аль-Камар — Оят 53

1. Маънои калимаҳо:

— «صَغِير»: хурд, кам, ночиз.

— «كَبِير»: бузург, калон, азим.

— «مُسْتَطَر»: навишташуда, сабтгардида, дар саҳифаҳо қайдшуда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки ҳар як амали бандагон — хоҳ хурд бошад ва хоҳ бузург, хоҳ ночиз бошад ва хоҳ азим — ҳамааш дар саҳифаҳои аъмол сабт гардидааст ва дар Лавҳи Маҳфуз навишта шудааст. Ҳеҷ чиз аз назари Парвардигор пинҳон намемонад ва ҳеҷ амале беқайд намегузарад. Ин оят ба бандагон ёдовар мешавад, ки рӯзе хоҳад расид, ки ҳамаи ин сабтҳо ба онҳо нишон дода мешавад ва барои ҳар амали хурду бузург ҷазо ё мукофот мегиранд. Ҳамин тавр, ин оят одамиро ба ҳушёрӣ, муроқиба ва масъулиятшиносӣ дар ҳар гуфтору рафтор даъват мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят боиси афзоиши тақво ва худдорӣ аз гуноҳ мегардад, зеро банда медонад, ки ҳатто амалҳои хурд ҳам сабт мешаванд.

— Инсонро ба некӯкорӣ ва амалҳои солеҳ ташвиқ мекунад, чунки ҳеҷ амали нек беподош намемонад.

— Эътимод ба адлу ҳикмати Худоро дар дилҳо мустаҳкам месозад, ки ҳеҷ чиз аз ҳисоби Парвардигор берун нест.

— Ин оят ба банда умед мебахшад, ки агар хато кард, бояд тавба кунад, зеро ҳама чиз дар дасти Худои бахшанда аст.

— Инсонро ба омӯхтани Қуръон ва амал кардан ба он ҳидоят мекунад, то ки саҳифаи аъмолаш аз некӣ пур шавад.