Сураи Аль-Камар — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

— «الْمُتَّقِينَ»: парҳезгорони худотарс, яъне касоне ки амрҳои Худоро иҷро мекунанд ва аз манъшудаҳо дурӣ меҷӯянд.

— «جَنَّاتٍ»: боғҳои сердарахт ва пурнеъмат.

— «نَهَرٍ»: дарёҳо, ҷӯйборҳои равон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки парҳезгорони худотарс, яъне онҳое ки фармонҳои Ӯро ба ҷо меоранд ва аз ҳаромаш парҳез мекунанд, дар рӯзи қиёмат дар боғҳои пурнеъмати биҳишт қарор мегиранд, ки дар онҳо неъматҳои фаровон ва бепоён аст, ва дар миёни дарёҳои равон ва ҷӯйборҳои ҷорӣ ҳастанд, ки обашон ҳамеша ҷорӣ ва тағйирнопазир аст. Ин подоши некӯ барои онҳост, ки дар дунё аз Худо тарсиданд ва аз гуноҳҳо худро нигоҳ доштанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба бандагон умед мебахшад, ки тақво ва парҳезгорӣ сабаби расидан ба биҳишт ва неъматҳои ҷовидонӣ мегардад.

— Нишон медиҳад, ки роҳи тақво роҳи осонӣ ва хушбахтӣ аст, зеро подоши он дар охират боғҳо ва дарёҳои биҳиштӣ аст.

— Оят моро ташвиқ мекунад, ки дар ҳаёти дунё аз амрҳои Худо итоат кунем ва аз манъшудаҳо дурӣ ҷӯем, то сазовори ин неъматҳои бузург гардем.

— Ин ваъдаи Худо барои ҳар мусулмон қувваи рӯҳӣ ва сабр мебахшад, ки дар роҳи дин устувор бошад ва аз душвориҳои дунё натарсад.