سورت رحمن — آیت 14

د معنیٰ پرده (معاني الكلمات):

• صَلْصَال: وچ، وچ شوی خټه چې کله ووهل شي نو غږ ترې راوځي.
• فَخَّار: پخه شوې خټه، لکه لوښي چې په اور کې پخه شوي وي.

د آیت تفسیر:

الله تعالیٰ انسان (حضرت آدم علیه السلام) له وچې خټې نه پیدا کړ، هغه خټه چې کله ووهل شي نو غږ ترې راوځي، لکه پخ شوي لوښي چې غږ کوي. دا هغه خټه وه چې لومړی یې خاوره وه، بیا یې لنده خټه شوه، بیا یې توره خټه شوه، او بیا یې وچ او سخته شوه چې غږ ترې راتلو. دا د انسان د پیدایښت لومړنی پړاو دی، چې الله تعالیٰ یې په خپل قدرت سره له بې ارزښته خټې نه پیدا کړ او بیا یې په هغه کې روح وواهه او انسان یې تر ټولو غوره مخلوق وګرځاوه.

فايدې (فواید):

• دا آیت موږ ته د انسان د پیدایښت حقیقت ښیې، چې انسان له خټې نه پیدا شوی، نو باید تکبر او غرور ونه کړي، ځکه چې د هغه اصل خټه ده.
• دا آیت د الله تعالیٰ د لوی قدرت ښکارندوی دی، چې له بې ارزښته خټې نه یې دومره ښکلی او عاقل مخلوق پیدا کړ.
• دا آیت موږ ته د الله تعالیٰ د نعمتونو یادونه کوي، چې انسان ته یې دومره عزت او کرامت ورکړ، سره له دې چې د هغه اصل خټه وه.
• دا آیت موږ ته د آخرت د بیا ژوندي کېدو یادونه کوي، ځکه چې هغه څوک چې انسان له خټې نه پیدا کړی، هغه یقیناً د بیا ژوندي کولو توان لري.