ซูเราะฮฺ อัร-เราะห์มาน — อายะฮฺ 14

ความหมายของคำสำคัญ:

• صَلْصَالٍ (ศ็อลศ็อล): ดินแห้งที่ส่งเสียงกรอบแกรบเมื่อถูกกระทบหรือเป่า
• كَالفَخَّارِ (กัลฟัคคาร): เช่นเดียวกับดินเหนียวที่ถูกเผาเป็นเครื่องปั้นดินเผา

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ผู้ทรงเกียรติได้ทรงแจ้งให้เราทราบถึงจุดเริ่มต้นของการสร้างมนุษย์คนแรก คือท่านอาดัม (อะลัยฮิสสลาม) ว่าพระองค์ทรงสร้างเขาจากดินแห้งที่ส่งเสียงกรอบแกรบ ซึ่งมีสภาพคล้ายกับเครื่องปั้นดินเผาที่ถูกเผาไฟจนแข็ง

การสร้างท่านอาดัมนั้นเป็นกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไป เริ่มจากดินธรรมดา จากนั้นกลายเป็นดินเหนียวเปียก แล้วพัฒนาเป็นดินดำที่มีกลิ่น ต่อมาจึงกลายเป็นดินแห้งที่ส่งเสียงกรอบแกรบ ซึ่งเป็นขั้นตอนสุดท้ายก่อนที่อัลลอฮ์จะทรงเป่าวิญญาณเข้าไปในตัวเขา

อายะฮ์นี้เป็นการย้ำเตือนถึงความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ์ในการสร้างมนุษย์จากวัตถุที่ต่ำต้อย แต่พระองค์ทรงให้เกียรติแก่มนุษย์ด้วยการเป่าวิญญาณจากพระองค์ และทรงสอนความรู้แก่เขาจนทำให้เขาเหนือกว่ามะลาอิกะฮ์

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การรู้ถึงจุดเริ่มต้นของมนุษย์ทำให้เรารู้จักความถ่อมตน ไม่เย่อหยิ่งจองหอง เพราะเราไม่ได้มาจากสิ่งที่สูงส่ง แต่มาจากดินที่ต่ำต้อย
2. ความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ์ปรากฏชัดในการสร้างมนุษย์จากดินที่ไม่มีชีวิต ให้กลายเป็นมนุษย์ที่มีชีวิต มีสติปัญญา และมีความสามารถอันน่าอัศจรรย์
3. การที่อัลลอฮ์ทรงให้เกียรติแก่มนุษย์แม้เขาจะถูกสร้างจากดิน เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความเมตตาของพระองค์ และเป็นการเชิญชวนให้เรารู้จักคุณค่าของตนเองในฐานะบ่าวของพระองค์
4. การใคร่ครวญถึงการสร้างมนุษย์ครั้งแรก ทำให้เรามั่นใจในความสามารถของอัลลอฮ์ที่จะทรงฟื้นคืนชีพเราขึ้นมาใหม่ในวันกิยามะฮ์ เพราะผู้ที่สามารถสร้างจากความไม่มี ย่อมสามารถทำให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งได้อย่างแน่นอน
5. อายะฮ์นี้สอนให้เรารู้จักขอบคุณพระผู้สร้าง ที่ทรงทำให้เรามีชีวิตและมีสติปัญญา เพื่อใช้ชีวิตบนโลกนี้อย่างมีความหมายและเป็นบ่าวที่ดีของพระองค์