Сураи Ар-Рахман — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «صَلْصَال»: гили хушки сахте, ки ҳангоми задан садо медиҳад.

— «الْفَخَّار»: гили пухташуда, яъне сафол.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Одамро — падари тамоми инсонҳо — аз гили хушки сахте офарид, ки ҳангоми ба ҳам бархӯрдан садо медод, монанди гили пухташуда ва сафол. Ин марҳилаҳои офаринишро нишон медиҳад: аввал хок, баъд гил, сипас гили бадбӯйи тағйирёфта, баъд гили хушки садодиҳанда ва дар ниҳоят монанди сафоли пухташуда. Ҳамин тавр, Худованд қудрати худро дар офариниши инсон аз моддаи оддии хок нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар бораи асли худ — хок — андеша кунад ва фурӯтанӣ ва тавозуъро риоя намояд.

— Қудрати Худованд дар офариниш бениҳоят аст; Ӯ метавонад аз хоки оддӣ махлуқи некӯ ва комил биёфарад.

— Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти ӯ дар дасти Парвардигор аст ва бояд ба Ӯ таваккул намояд.

— Андеша дар бораи офариниш ба имон меафзояд ва дилро ба Худованд наздик месозад.

— Инсон бояд аз ғурур ва худписандӣ дурӣ ҷӯяд, зеро асли ӯ аз хок аст ва боз ба хок бармегардад.