Surja Er-Rahman — Ajet 67

Kuptimet e fjalëve:

• Ala'i (آلاء): Dhunti, begati dhe mirësi të panumërta.
• Rabbikuma (رَبِّكُمَا): Zoti juaj i të dyve – i njeriut dhe i xhindit.
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَانِ): E mohoni dhe e përgënjeshtroni.

Tefsiri i ajetit:

Në ajetin paraprak, Allahu i Lartësuar përmendi se në dy xhennetet (për njerëzit dhe xhindet besimtarë) ka dy burime që gulfojnë me ujë të bollshëm e të pandërprerë. Pas kësaj, Allahu i drejtohet të dy grupeve – njerëzve dhe xhinëve – me pyetjen retorike: "Pra, cilën nga dhuntitë e Zotit tuaj po e mohoni?" Kjo pyetje është një qortim i butë dhe një nxitje për mirënjohje, sepse ata që i shohin këto begati të mëdha dhe megjithatë i mohojnë ato, janë në humbje të qartë. Ajeti përsëritet shumë herë në këtë sure për të theksuar se dhuntitë e Allahut janë të panumërta dhe se njeriu e xhindi duhet të jenë falënderues, jo mohues.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson se Allahu i Lartësuar i drejtohet njeriut dhe xhindit bashkërisht, duke treguar se mesazhi i Islamit është për të gjitha krijesat e arsyeshme.
2. Përsëritja e kësaj pyetjeje në sure na bën të reflektojmë mbi begatitë e panumërta që na rrethojnë – nga ato materiale e deri te ato shpirtërore – dhe na nxit të jemi falënderues ndaj Krijuesit.
3. Ajeti na tërheq vëmendjen se mohimi i dhuntive të Allahut nuk i dëmton ato, por dëmton vetë mohuesin, sepse ai humb mundësinë për t'u afruar me Zotin dhe për të shijuar mirësitë e përjetshme.
4. Pyetja retorike na mëson edukatën e bisedës me Zotin: të mos jemi kokëfortë në mohim, por të themi: "Ne i besojmë dhe i falënderojmë për të gjitha dhuntitë e Tij."