Сураи Ар-Рахман — Оят 73

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاءِ»: неъматҳо, нишонаҳои қудрат ва раҳмати Худо.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инсу ҷинн).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба инсонҳо ва ҷиннҳост, ки Худованд онҳоро бо саволе муроҷиат мекунад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ҳар як неъмате, ки дар дунё ва охират ба шумо дода шудааст — аз ҳаёт, рӯзӣ, ақл, ҳидоят, паёмбарон ва китобҳои осмонӣ — ҳама аз ҷониби Парвардигор аст. Ин оят борҳо дар сураи Ар-Рахмон такрор шудааст, то ки бандагони Худо ба неъматҳои Ӯ андеша кунанд ва ҳеҷ кадомро инкор накунанд. Ҳар як неъмат далели қудрат ва раҳмати Худованд аст ва бояд бо шукр ва итоат посух дода шавад.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худоро ба ёд орад ва онҳоро инкор накунад.

— Шукргузорӣ ба неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо мегардад.

— Ояти такрорӣ дар сураи Ар-Рахмон моро водор мекунад, ки ба раҳмати Худо андеша кунем ва ба Ӯ наздик шавем.

— Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худованд бо раҳмат ва меҳрубонӣ ба бандагонаш муроҷиат мекунад.