Сураи Аль-Вакиа — Оят 56

1. Маънои калимаҳо:

— «نُزُلُهُمْ»: меҳмоннавозӣ ва ризқи омодакардашуда барои меҳмон; дар ин ҷо ба маънои он чизест, ки барои онҳо ҳамчун ҷазо омода шудааст.

— «يَوْمَ الدِّينِ»: рӯзи ҷазо ва ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима дар бораи гурӯҳе аз дӯзахиён сухан мегӯяд, ки дар оятҳои пешина зикр шудааст: онҳо дар рӯзи қиёмат аз дарахти «заққум» мехӯранд ва аз оби ҷӯшон менӯшанд. Пас Худованд мефармояд, ки ин хӯроки талх ва оби сӯзонидае, ки онҳо бо он рӯбарӯ мешаванд, «меҳмоннавозӣ» ва «зиёфати» онҳост дар рӯзи ҷазо. Яъне ин аст он чизе, ки барои онҳо ҳамчун ризқ ва ғизои омодашуда дар рӯзи қиёмат муҳайё гардидааст.

Дар ин таъбири Қуръон як навъ мазаммат ва таҳқир нисбат ба аҳли дӯзах вуҷуд дорад: чизе ки ба онҳо «меҳмоннавозӣ» номида шудааст, дар ҳақиқат азоб аст, на некӣ. Ин монанди он аст, ки ба касе, ки сазовори иззату икром нест, чизеро пешниҳод кунанд, ки барои ӯ расвоиву хорӣ аст. Ҳамин тавр, дӯзахиён дар рӯзи қиёмат бо хӯроки талху ногувор ва оби ҷӯшон истиқбол мешаванд, ки ин ҷазои аъмоли бади онҳост.

Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҷазо ва подош аст — ҳар кас мувофиқи амали худ сазо мебинад. Барои аҳли имон ва некӯкорӣ подоши некӯ ва барои кофирон ва бадкорон ҷазои сахт омода аст.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзи қиёмат ҳатман меояд, ки дар он ҳар амал ҳисоб мешавад.

— Қуръон бо услуби махсус — ном бурдани азоб ҳамчун «меҳмоннавозӣ» — нишон медиҳад, ки ҷазои Худо адолатнок ва ҳикматомез аст.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки барои рӯзи қиёмат чӣ омода кардаем ва аз роҳи кофирон ва бадкорон дурӣ ҷӯем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; вақте ки оятҳои азобро мехонем, бояд ба сӯи тавба ва амали некӯ рӯй оварем ва ба раҳмати Худованд умедвор бошем.

— Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки неъматҳои ҷаннат ва азобҳои дӯзах ҳақиқӣ ва воқеӣ мебошанд ва бояд бо дили бедор ва имон ба онҳо бовар кунем.