Сураи Аль-Вакиа — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

— «شُرْب»: нӯшидан, ошомидан.

— «الْهِيم»: шутурони ташнае, ки ба бемории «ҳиём» гирифтор шудаанд; онҳо об менӯшанд, аммо ташнагиашон фурӯ наменишинад ва то ҳалок шудан об менӯшанд.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки гунаҳкорон ва дурғӯяндагон аз дарахти заққум мехӯранд ва шикамҳои худро аз он пур мекунанд, онҳо аз сахтии ташнагӣ об менӯшанд, аммо об дар даруни шиками онҳо ба ғояти гарм аст ва ташнагиро фурӯ намехӯрад. Онҳо мисли шутурони ташнае, ки ба бемории «ҳиём» гирифтор шудаанд, бисёр об менӯшанд, вале ташнагиашон бартараф намешавад ва то ҳалок шудан об менӯшанд. Ин ҷазои онҳост барои инкор кардани рӯзи қиёмат ва дурӯғ шуморидани ваъдаҳои Худованд.

1. Фоидаҳо:

— Оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худованд одилона ва мувофиқи амалҳои бандагон аст; ҳар кас дар дунё аз ҳақ дур шавад ва оятҳои Худоро инкор кунад, дар охират ба азобҳои сахт гирифтор мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи рост омада, аз инкор ва дурӯғ шуморидани рӯзи қиёмат парҳез кунем.

— Ёдовар мешавад, ки неъматҳои Худованд ва азобҳои Ӯ ҳаққанд; пас бояд бо имон ва амали солеҳ ба сӯи Ӯ рӯ орем ва аз ғафлат ва бепарвоӣ эмин набошем.

— Инчунин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дар дунё ҳарчанд об ва неъмат бисёр бошад ҳам, бе раҳмати Худованд ташнагӣ фурӯ намехӯрад; пас танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем.