Сураи Аль-Вакиа — Оят 57

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «نَحْنُ»: Мо — ин ҷонишин барои таъкид ва бузургдошти Аллоҳ таъоло омадааст.
• «خَلَقْنَاكُمْ»: Шуморо офаридем — яъне аз нестӣ ба ҳастӣ овардем.
• «فَلَوْلَا»: Пас чаро, пас чаро на — барои ташвиқ ва таваққуф додан ба кор фармуда мешавад.
• «تُصَدِّقُونَ»: Бовар мекунед, тасдиқ мекунед — яъне эътироф мекунед ва бовар мекунед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба бандагони худ — ба хусус ба онҳое, ки қиёматро инкор мекунанд — хитоб карда мефармояд: Мо шуморо офаридем, дар ҳоле ки пеш аз ин ҳеҷ чиз набудед ва вуҷуд надоштед. Пас чаро шумо эътироф намекунед ва бовар намекунед, ки Мо метавонем шуморо баъд аз марг дубора зинда гардонем? Ҳамон Зоте, ки шуморо аз нестӣ офарид, бешубҳа ба зинда кардани шумо пас аз марг тавоност. Ин оят далели равшани имкони баъс (растохез) аст ва инсонро ба андеша водор мекунад, ки агар офариниши аввалини ӯ аз ҷониби Аллоҳ сурат гирифтааст, пас бозгардонидани ӯ низ барои Аллоҳ осон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Оят исбот мекунад, ки Аллоҳ тавонои мутлақ аст ва офариниши инсон далели равшани қудрати Ӯст.
• Ин оят инсонро ба тафаккур дар бораи оғози ҳаёти худ даъват мекунад, ки ин худ боиси амиқтар шудани имон мегардад.
• Оят ба мо меомӯзад, ки баъс ва қиёмат ҳақ аст ва инкор кардани он беасос аст.
• Дар ин оят раҳмати Аллоҳ ва ҳикмати Ӯ дар офариниш ва дубора зинда кардан зоҳир мешавад, ки ин дили инсонро ба Ӯ наздиктар мекунад.
• Қуръон бо далелҳои содда ва фаҳмо ба инсон муроҷиат мекунад, то ӯ ба ҳақиқат бирасад ва ба Аллоҳ бовар кунад.