Сураи Аль-Вакиа — Оят 90

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَصْحَابِ الْيَمِين» — яъне касоне ки номаи аъмолашон ба дасти росташон дода мешавад; инҳо бандагони некӯкори Худованд ҳастанд, ки дар охират ба саодат ва осоиш мерасанд.

1. Тафсири оят:

Ва аммо агар вафоткарда аз зумраи асҳоби ямин — яъне аз некӯкорон ва наҷотёфтагон — бошад, пас барои ӯ хушхабар ва саломатӣ аст. Ба ӯ гуфта мешавад: «Салом бар ту бод!» ва ӯ дар амон ва бехатарӣ қарор мегирад, зеро ки ӯ аз аҳли ямин аст. Ин гурӯҳ касоне ҳастанд, ки дар дунё роҳи рост ва некӯро пеш гирифтаанд ва дар охират ба подоши некӯ ва ҷойгоҳи баланд мушарраф мешаванд. Пас набояд барои ҳоли онҳо ғам хӯрд, чунки онҳоро саломатӣ ва осоиш дар пеш аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи некӯкорӣ ва ростӣ дар дунё ба наҷот ва осоиши абадӣ дар охират мерасонад.
• Худованд бандагони солеҳро фаромӯш намекунад ва барои онҳо саломатӣ ва амонро таъмин менамояд.
• Ин ваъдаи Худованд ба мо умед мебахшад, ки агар дар роҳи Ӯ собитқадам бошем, дар охират ба хушӣ ва оромиш хоҳем расид.
• Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ ва амалҳои шоиста ҳидоят мекунад, то ки дар зумраи асҳоби ямин қарор гирем.