Сураи Аль-Вакиа — Оят 89

1. Маънои калимаҳо:

• فَرَوْحٌ: Осоиш, оромӣ ва раҳмат аз ҳар гуна ранҷу машаққат.
• وَرَيْحَانٌ: Риқзи пок ва неъмати хушбӯй, ки дилро шод мегардонад.
• وَجَنَّةُ نَعِيمٍ: Биҳиште, ки дар он неъматҳои фаровон ва доимӣ мавҷуданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи сарнавишти бандагони наздики Худо — пешқадомон ва муқаррабони даргоҳи Илоҳӣ сухан мегӯяд. Ҳангоме ки чунин банда аз дунё мегузарад, ба ӯ башорат дода мешавад, ки барояш осоишу оромӣ аз ҳар гуна ранҷу машаққат аст. Ӯ аз азоби қабр ва сахтиҳои охират дар амон хоҳад буд ва ба раҳмати васеи Парвардигор ноил мегардад. Баъд аз он ба ӯ риқзи пок ва неъматҳои хушбӯй ато мешавад, ки дилу ҷонашро шод месозад. Ва дар охират ба биҳиште дохил мешавад, ки пур аз неъматҳои ҷовидонӣ аст — биҳиште, ки дар он ҳар он чи нафс орзу мекунад ва чашм аз он лаззат мебарад, муҳайёст. Ин подоши бандагони солеҳ ва мухлисест, ки дар дунё ба тоъату ибодат пешқадам буданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба муъминон башорат медиҳад, ки марги одилона ва некӯ ҳаёти ҷовидонӣ ва осоишро ба бор меорад, на тарсу ҳарос.
• Ваъдаи Худо ба бандагони солеҳ нишон медиҳад, ки тоъату ибодат дар дунё беподош намемонад ва ҳар некии инсон дар охират бо неъматҳои беҳтар ҷуброн мешавад.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи умедворӣ ва муҳаббат ба Худо мекашад, зеро Парвардигор бандагони худро дар ҳаёти охират бо раҳмат, риқзи пок ва биҳишти пурнеъмат сарфароз мегардонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сафи пешқадомон ва муқаррабони даргоҳи Илоҳӣ ҳамроҳ шавем, то дар охират ба ин неъматҳои бузург ноил гардем.