Сураи Аль-Вакиа — Оят 91

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَسَلَامٌ»: яъне саломатӣ, амн ва некӯӣ.
• «أَصْحَابِ الْيَمِينِ»: онҳое ки номаи аъмолашон ба дасти росташон дода мешавад, яъне бандагони некӯкор ва наҷотёфта.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли касе аст, ки ҳангоми марг аз гурӯҳи асҳоби ямин — яъне бандагони солеҳ ва наҷотёфта — бошад. Ба чунин шахс хушхабар дода мешавад, ки барояш саломатӣ ва амн аст, зеро ӯ аз зумраи асҳоби ямин аст. Пас набояд ғамгин шавад ва набояд аз сарнавишти худ тарсад, чунки ӯ аз азоб наҷот меёбад ва ба некӯӣ ва осоиш мерасад. Асҳоби ямин дар манзилае миёна қарор доранд: на ба муқаррабон (наздикшудагон) баробаранд ва на дар зумраи гумроҳон ва маҳрумон. Онҳо гарчанде ба мартабаи муқаррабон нарасида бошанд ҳам, аммо аз азоби Худо наҷот ёфтаанд ва ба саломатӣ ва раҳмат ноил гардидаанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят умедворӣ ва хушхабарро ба дили бандагони муъмин меорад, ки ҳатто агар аз муқаррабон набошанд ҳам, метавонанд бо амали солеҳ аз асҳоби ямин гарданд ва наҷот ёбанд.
• Ислом роҳи наҷотро барои ҳама боз гузоштааст; ҳар кас бо имон ва амали нек метавонад ба саломатӣ ва осоиши абадӣ бирасад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба раҳмати Худо умедвор бошем ва аз неъматҳои Ӯ ноумед нашавем.
• Ҳангоми марг барои бандаи солеҳ саломатӣ ва амн аст, ки ин худи неъмати бузург ва сабаби оромии дил аст.
• Ин оят моро ба сӯи амали солеҳ ва покии дил тарғиб мекунад, то ки дар охират аз зумраи асҳоби ямин бошем.